Często spotyka się, że wielu wierzących nic nie wie o tym święcie albo wręcz je odrzuca, gdyż uważa, że to było dla Żydów.

 

Gdy jednak otworzymy IIIMoj/Kpł 23:1-2, 5-8 to czytamy tam takie ważne słowa: „1 Dalej Pan (Jahwe) powiedział do Mojżesza: 2 «Mów do Izraelitów i powiedz im: Oto czasy święte Pana (Jahwe), na które będziecie wzywać ich zwołaniami świętymi, to są moje czasy święte! […] 5 W pierwszym miesiącu, czternastego dnia miesiąca, o zmierzchu, jest Pascha dla Pana (Jahwe). 6 A piętnastego dnia tego miesiąca jest Święto Przaśników dla Pana (Jahwe) - przez siedem dni będziecie jedli tylko przaśne chleby. 7 Pierwszego dnia będzie dla was zwołanie święte: nie będziecie wykonywać żadnej pracy. 8 Przez siedem dni będziecie składali w ofierze dla Pana (Jahwe) ofiarę spalaną, siódmego dnia będzie święte zwołanie, nie będziecie [w tym dniu] wykonywać żadnej pracy».

 

Jak czytamy w wierszu drugim, jest wyraźnie napisane, czyje to są święta i dla kogo „«Mów do Izraelitów i powiedz im: Oto czasy święte Pana (Jahwe)” oraz „A piętnastego dnia tego miesiąca jest Święto Przaśników dla Pana (Jahwe)”

Czyli widać jasno i bez żadnej wątpliwości, że były to święta, jakie bóg wyznaczył aby jego lud zachowywał je w określonym czasie.

 

To samo dotyczy pozostałych świat jakie są w tym rozdziale wymienione, to wszystko są CZASY ŚWIĘTE DLA JAHWE.

 

Dlatego Bóg dał odnośnie swoich świąt pouczenia co i jak mamy czynić i tak co do święta Przaśników czytamy o tym w IIMoj/Wj 12:15-20

„15 Przez siedem dni spożywać będziecie chleb niekwaszony. Już w pierwszym dniu usuniecie wszelki kwas z domów waszych, bo kto by jadł kwaszone potrawy od dnia pierwszego do siódmego, wyłączony będzie z Izraela. 16 W pierwszym dniu będziecie mieli zwołanie święte, tak samo w dniu siódmym. Nie będziecie wtedy wykonywać żadnej pracy. Będzie wam tylko wolno przygotować pożywienie. 17 Przestrzegać będziecie Święta Przaśników, gdyż w tym dniu wyprowadziłem wasze zastępy z ziemi egipskiej. Przestrzegajcie tego dnia jako ustanowionego na zawsze we wszystkich waszych pokoleniach. 18 Czternastego dnia miesiąca pierwszego od wieczora winniście spożywać chleb niekwaszony aż do wieczora dwudziestego pierwszego dnia tego miesiąca. 19 Przez siedem dni nie znajdzie się w domach waszych żaden kwas, bo kto by spożył coś kwaszonego, winien być wyłączony ze zgromadzenia Izraela, tak przybysz, jak i urodzony w kraju. 20 Nie wolno wam jeść nic kwaszonego; we wszystkich domach waszych winniście jeść chleb niekwaszony». „

 

Widzimy z tych wersetów, że w czasie tego święta nie można spożywać zwykłego chleba tj. na zakwasie lub drożdżach, można jeść przaśny chleb czyli mace. Jak czytamy święto trwa siedem dni. Pierwszego dnia święta i siódmego dnia święta jest szabat świąteczny i w te dni nie można pracować oraz w te dni należy się spotykać na wspólne Nabożeństwa/Zgromadzenia.

 

Święto to było obchodzone raz w roku jak czytamy w IIMoj/Wj 34:18

„18 Zachowaj Święto Przaśników; przez siedem dni będziesz jadł chleby przaśne, jak to ci poleciłem. A uczynisz to w czasie oznaczonym, czyli w miesiącu Abib, gdyż wtedy wyszedłeś z Egiptu.”

 

oraz w IIIMoj 23:5-6 „5 W pierwszym miesiącu, czternastego dnia miesiąca, o zmierzchu, jest Pascha dla Pana. 6 A piętnastego dnia tego miesiąca jest Święto Przaśników dla Pana - przez siedem dni będziecie jedli tylko przaśne chleby. „

 

Miesiąc Abib to obecny miesiąc nisan czyli na przełomie naszego marca/kwietnia i jak czytamy było to czternastego dnia wieczorem czyli piętnastego jako że doba biblijna liczy się od wieczora do wieczora, ja czytamy w IIIMoj 23:32

„32 Będzie to dla was uroczysty szabat. Będziecie pościli. Dziewiątego dnia miesiąca, wieczorem, to jest od wieczora do wieczora, będziecie obchodzić wasz szabat».”

 

Dzień ten obliczamy na podstawie kalendarza księżycowego. Jak wiemy początek miesiąca wyznacza nów i od nowiu widzialnego wyliczamy czternaście dni. W tym roku tj. 2020 święto to wypada 8 kwietnia wieczorem. Dodatkowym potwierdzeniem, że jest ten dzień dobrze obliczony jest pełnia księżyca. W tym dniu powinna być pełnia księżyca. Jeżeli jej nie ma to raczej na pewno ktoś pomylił się w wyliczeniach.

 

Jak wiemy z przekazów ewangelicznych Pan Jezus obchodził święta Biblijne, czytamy o tym w Łk 2:41-42 „41 Rodzice Jego chodzili co roku do Jerozolimy na Święto Paschy. 42 Gdy miał lat dwanaście, udali się tam zwyczajem świątecznym.”

 

Tak samo i namioty o czym napisał Jan w J 7:2-10 „2 A zbliżało się żydowskie Święto Namiotów. […]10 Kiedy zaś bracia Jego udali się na święto, wówczas poszedł i On, jednakże nie jawnie, lecz skrycie.”

 

Święta odchodził ap. Paweł jak czytamy w Dz Ap 20:1-6 „ … 6 A my odpłynęliśmy z Filippi po Święcie Przaśników i po pięciu dniach przybyliśmy od nich do Troady, gdzie spędziliśmy siedem dni. „

 

Jest oczywiście więcej miejsc w Słowie Bożym, które potwierdzają, że w pierwszy Kościele obchodzono święta Biblijne.

Uważam, że wersetem jasno potwierdzającym, ze poganie czyli nie żydzi, obchodzili święta Biblijne, jest tekst w 1 Kor 5:7-8 gdzie czytamy „7 Wyrzućcie więc stary kwas, abyście się stali nowym ciastem, jako że przaśni jesteście. Chrystus bowiem został złożony w ofierze jako nasza Pascha. 8 Tak przeto odprawiajmy święto nasze, nie przy użyciu starego kwasu, kwasu złości i przewrotności, lecz - przaśnego chleba czystości i prawdy.”

 

Gdy uważnie przeczytamy słowa „Chrystus bowiem został złożony w ofierze jako nasza Pascha. Tak przeto odprawiajmy święto nasze”

 

Apostoł Paweł pouczał Koryntian aby obchodzili święto Paschy w przaśnikach czystości przaśnego chleba i prawdy. Widzimy jasno, że Koryntianie obchodzili święta Biblijne, bo po co by im kazał obchodzić, gdyby nie odchodzili?

 

Święta Pana obchodził zgodnie z Prawem Bożym król Salomon, jak czytamy w 2Krn 8:12-13 „12 Wówczas kazał Salomon składać Panu w ofierze całopalenia na ołtarzu Pańskim, który postawił przed sienią, 13 aby zgodnie z porządkiem każdego dnia według nakazu Mojżesza składać ofiary w szabaty, dni nowiu księżyca i w trzy uroczystości roku: w Święto Przaśników, w Święto Tygodni i w Święto Namiotów.”

 

Piękny opis obchodów Paschy znajdujemy za czasów króla Ezechiasza o czym czytamy 2Krn 30:1-5

„1 Ezechiasz wysłał posłów do całego Izraela i Judy, a do Efraima i Manassesa napisał także listy, żeby przybyli do świątyni Pańskiej w Jerozolimie, aby odprawić Paschę ku czci Pana, Boga Izraela. 2 Król i jego naczelnicy, i całe zgromadzenie w Jerozolimie postanowili obchodzić Paschę w drugim miesiącu, 3 ponieważ nie mogli obchodzić jej w owym czasie, gdyż kapłani jeszcze się nie oczyścili w dostatecznej liczbie, a lud nie zebrał się w Jerozolimie. 4 Sprawę tę uznał za słuszną król i całe zgromadzenie. 5 Postanowili więc ogłosić to w całym Izraelu od Beer-Szeby aż do Dan, żeby przybyli obchodzić w Jerozolimie Paschę Pana, Boga Izraela; od dawna bowiem nie obchodzono jej tak, jak było przepisane.”

 

I dalej czytamy 2Krn 30:15-21 „15 Ofiarowali potem Paschę czternastego dnia miesiąca drugiego. Zawstydzeni kapłani i lewici oczyszczali się i mogli wnosić całopalenia do świątyni Pańskiej. 16 Stali też na swoich miejscach według swego urzędu i według Prawa Mojżesza, męża Bożego. Kapłani wylewali krew, którą brali z rąk lewitów. 17 Ponieważ wielu ze zgromadzenia jeszcze się nie oczyściło, dlatego lewici sami składali w ofierze baranki paschalne za tych wszystkich, którzy nie byli czyści, aby móc je poświęcić Panu. 18 Wielka bowiem część narodu, zwłaszcza wielu z pokolenia Efraima, Manassesa, Issachara i Zabulona nie oczyściła się, jedli bowiem baranka paschalnego niezgodnie z przepisami. Modlił się wówczas za nich Ezechiasz tymi słowami: «Panie, w dobroci swej racz przebaczyć 19 tym wszystkim, którzy szczerym sercem szukali Pana, Boga swych ojców, choć nie odznaczali się czystością wymaganą do [spożywania] rzeczy świętych». 20 Wówczas Pan wysłuchał Ezechiasza i przebaczył ludowi. 21 Izraelici, którzy znaleźli się w Jerozolimie, obchodzili Święto Przaśników przez siedem dni, wśród wielkiej radości, a kapłani i lewici codziennie wysławiali Pana pieniami ze wszystkich swych sił.”

 

Król Ezechiasz spowodował powrót do przestrzegania Prawa Bożego, oczyścił Jerozolimę i inne miasta z bałwochwalstwa i wszelkiego grzechu. Lud przysiągł służyć Bogu i z wielką radością obchodzili święta pańskie, zgodnie z nakazem Biblijnym.

 

Zastanówmy się zatem, skoro w Biblii znajdujemy informacje, jakie są święta, które wyznaczył Bóg, czy dobrą jest rzeczą abyśmy obchodzili inne święta. Sytuacja jest taka sama a o jakiej czytaliśmy w 2Krn 30, że oprócz kultu Boga Jahwe, była cała masa innych bogów. I jak wiemy, to wszystko Ezechiasz usunął. Dla nas jest jasne i pochwalamy to co zrobił Ezechiasz, przecież bałwochwalstwo jest wielkim grzechem. Zatem, jeżeli bałwochwalstwo jest wielkim grzechem, to czy dobrze robimy gdy obchodzimy niedzielę – dzień boga słońce, gdy odchodzimy Wielkanoc – dzień bogini Asztarte, gdy odchodzimy Boże Narodzenie – dzień narodzin boga słońce.

 

Takie są fakty te i inne święta nie maja potwierdzenia w Biblii a co najgorsze mają jasne pochodzenie pogańskie, związane i kultem pogańskich bogów. Człowiek w swojej przebiegłości, nadał im charakter chrześcijański ale jak widzicie w Biblii nic o nakazie ich zachowywania nie znajdziemy.

 

Co zatem wybrać? Dla mnie jest jasna odpowiedź, a odpowiem słowami proroka Eliasza, 1Krl 18:21 „21 Wówczas Eliasz zbliżył się do całego ludu i rzekł: «Dopókiż będziecie chwiać się na obie strony? Jeżeli Jahwe jest Bogiem, to Jemu służcie, a jeżeli Baal, to służcie jemu!» Na to nie odpowiedzieli mu ani słowa. „

 

NIECZYSTOŚĆ I KWAS

 

Uczestniczyć w świętach Bożych mogły osoby, które należały do ludu Bożego, osoby które było obrzezane, które były czyste, które były członkami Ciała Chrystusowego.

 

Mamy ciekawy przypadek opisany w IVMoj/Lb 9:6-14 „6 Znaleźli się jednak mężowie, którzy z powodu [dotknięcia] zwłok ludzkich zaciągnęli nieczystość i nie mogli w tym dniu obchodzić Paschy. Mężowie ci stanęli w owym dni przed Mojżeszem i Aaronem 7 i rzekli do nich: «Zaciągnęliśmy nieczystość z powodu [dotknięcia] zwłok ludzkich. Czemuż więc mamy być wykluczeni ze złożenia daru ofiarnego dla Pana w oznaczonym czasie razem ze wszystkimi Izraelitami?» 8 A Mojżesz im odpowiedział: «Zaczekajcie, a ja posłucham, co Pan względem was rozporządzi». 9 Pan w ten sposób przemówił do Mojżesza: 10 «Tak mów do Izraelitów: Jeśli kto z was albo z waszych potomków zaciągnie nieczystość przy zwłokach albo będzie w tym czasie odbywał daleką podróż, winien [mimo to] obchodzić Paschę dla Pana. 11 [Ci wszyscy] winni ją obchodzić czternastego dnia o zmierzchu, w drugim miesiącu; powinni wtedy spożywać chleb przaśny i gorzkie zioła. 12 Nie mogą nic zostawić aż do rana ani też żadnej kości łamać; winni obchodzić Paschę według ustalonego obrzędu. 13 Kto zaś jest czysty i nie jest w podróży, a mimo to zaniedba świętowania Paschy, taki ma być wyłączony spośród swego ludu, gdyż nie przyniósł Panu w oznaczonym czasie daru ofiarnego. Taki człowiek poniesie odpowiedzialność za swój grzech. 14 Jeśli jakiś obcy zatrzymał się pośród was i ma obchodzić Paschę dla Pana, winien ją obchodzić według praw i zwyczajów odnoszących się do Paschy. Jedne i te same prawa dotyczą obcych jak też i tubylców». „

 

Widzimy, że znalazły się osoby, które zaciągnęły nieczystość przy zwłokach a mimo to pragnęli obchodzić Paschę. I jak czytamy Bóg polecił im aby obchodzili Paschę za miesiąc o tej samej dacie.

 

Czas Paschy miał być wolny o zakwasu, jak czytamy w IIMoj/Wj 13:6-7 „6 Przez siedem dni będziesz jadł chleb niekwaszony, a w dniu siódmym będzie dla ciebie święto ku czci Pana. 7 niekwaszony chleb można jeść w czasie tych siedmiu dni i nie będzie można ujrzeć u ciebie chleba kwaszonego ani nie będzie można ujrzeć u ciebie żadnego kwasu w twoich granicach.

 

Tak samo gdy składano ofiary nie miało być żadnego kwasu, w IIIMoj/Kpł 10:12 „12 Potem Mojżesz powiedział do Aarona i do jego pozostałych synów, Eleazara i Itamara: «Weźcie ofiarę pokarmową, która pozostała z ofiar spalanych dla Pana, i zjedzcie ją bez kwasu koło ołtarza, bo to jest rzecz bardzo święta.”

 

Jak pamiętamy sprawa kwasu i nieczystości przewija się wiele razy na kartach Słowa Bożego i tak czytamy w 1Kor 5:1-8 „1 Słyszy się powszechnie o rozpuście między wami, i to o takiej rozpuście, jaka się nie zdarza nawet wśród pogan; mianowicie, że ktoś żyje z żoną swego ojca. 2 A wy unieśliście się pychą, zamiast z ubolewaniem żądać, by usunięto spośród was tego, który się dopuścił wspomnianego czynu. 3 Ja zaś nieobecny wprawdzie ciałem, ale obecny duchem, już potępiłem, tak jakby był wśród was, sprawcę owego przestępstwa. 4 Przeto wy, zebrawszy się razem w imię Pana naszego Jezusa, w łączności z duchem moim i z mocą Pana naszego Jezusa, 5 wydajcie takiego szatanowi na zatracenie ciała, lecz ku ratunkowi jego ducha w dzień Pana Jezusa. 6 Wcale nie macie się czym chlubić! Czyż nie wiecie, że odrobina kwasu całe ciasto zakwasza? 7 Wyrzućcie więc stary kwas, abyście się stali nowym ciastem, jako że przaśni jesteście. Chrystus bowiem został złożony w ofierze jako nasza Pascha. 8 Tak przeto odprawiajmy święto nasze, nie przy użyciu starego kwasu, kwasu złości i przewrotności, lecz - przaśnego chleba czystości i prawdy.”

 

Widzimy z tego tekstu, że nie tylko chodziło o nieczystość rytualną ale i duchową. Odrobina kwasu, odrobina złego przykładu kogoś ważnego, może być usprawiedliwieniem dla innych w złym postępowaniu.

 

Piękny tego przykład mamy w nauczaniu Pana Jezusa, gdy czytamy w Mt 16:5-12 „5 Przeprawiając się na drugi brzeg, uczniowie zapomnieli wziąć z sobą chleba. 6 Jezus rzekł do nich: «Uważajcie i strzeżcie się kwasu faryzeuszów i saduceuszów!» 7 Oni zaś rozprawiali między sobą i mówili: «Nie wzięliśmy chleba». 8 Jezus, poznawszy to, rzekł: «Ludzie małej wiary czemu zastanawiacie się nad tym, że nie wzięliście chleba? 9 Czy jeszcze nie rozumiecie i nie pamiętacie owych pięciu chlebów na pięć tysięcy, i ile zebraliście koszów? 10 Ani owych siedmiu chlebów na cztery tysiące, i ileście koszów zebrali? 11 Jak to, nie rozumiecie, że nie o chlebie mówiłem wam, lecz: strzeżcie się kwasu faryzeuszów i saduceuszów?» 12 Wówczas zrozumieli, że mówił o wystrzeganiu się nie kwasu chlebowego, lecz nauki faryzeuszów i saduceuszów.”

 

Uzupełnieni niech będą słowa Pana Jezusa w Łk 12:1 „1 Kiedy wielotysięczne tłumy zebrały się koło Niego, tak że jedni cisnęli się na drugich, zaczął mówić najpierw do swoich uczniów: Strzeżcie się kwasu, to znaczy obłudy faryzeuszów.„

 

Widzimy, że Pan Jezus kwasem nazywa fałszywa naukę ludzką oraz nieszczere postępowanie czyli obłudę.

W swojej gorliwości człowiek nie raz się zapędza w kozi róg, wchodząc w pewne zwyczaje i nauki, które są nauka ludzką, jak to nie jeden raz Pan Jezus wykazywał faryzeuszom. Dlatego powinniśmy pamiętać o tym co mówi psalmista w Ps 15:1-2 „1 Psalm. Dawidowy. Kto będzie przebywał w Twym przybytku, Panie, kto zamieszka na Twojej świętej górze? 2 Ten, który postępuje bez skazy, działa sprawiedliwie, a mówi prawdę w swoim sercu „

 

U Boga nie ma zgody na obłudę i nieprawość, dlatego w tym kontekście wydaje się zrozumiała reakcja Pana Jezusa gdy zobaczył Natanela, jak czytamy J 1:43-49 „43 Nazajutrz postanowił udać się do Galilei. I spotkał Filipa. Jezus powiedział do niego: «Pójdź za Mną!». 44 Filip zaś pochodził z Betsaidy, z miasta Andrzeja i Piotra. 45 Filip spotkał Natanaela i powiedział do niego: «Znaleźliśmy Tego, o którym pisał Mojżesz w Prawie i Prorocy - Jezusa, syna Józefa z Nazaretu». 46 Rzekł do niego Natanael: «Czyż może być co dobrego z Nazaretu?» Odpowiedział mu Filip: «Chodź i zobacz!» 47 Jezus ujrzał, jak Natanael zbliżał się do Niego, i powiedział o nim: «Patrz, to prawdziwy Izraelita, w którym nie ma podstępu». 48 Powiedział do Niego Natanael: «Skąd mnie znasz?» Odrzekł mu Jezus: «Widziałem cię, zanim cię zawołał Filip, gdy byłeś pod drzewem figowym». 49 Odpowiedział Mu Natanael: «Rabbi, Ty jesteś Synem Bożym, Ty jesteś Królem Izraela!» „

 

Dlatego i ap. Paweł jako nauczyciel pogan, tak wiele razy o tym pisał. Wskazuje to, że i dla niego była to bardzo ważna sprawa, jestem przekonany, że powinna być u dla nas.

 

Czytajmy zatem o czym pisał ap. Paweł:

Ga 5:7-9 „7 Biegliście tak wspaniale! Kto przeszkodził wam trwać przy prawdzie? 8 Wpływ ten nie pochodzi od Tego, który was powołuje. 9 Trochę kwasu ma moc zakwasić całe ciasto. „

 

Ef 4:25-32 „25 Dlatego odrzuciwszy kłamstwo: niech każdy z was mówi prawdę do bliźniego, bo jesteście nawzajem dla siebie członkami. 26 Gniewajcie się, a nie grzeszcie: niech nad waszym gniewem nie zachodzi słońce! 27 Ani nie dawajcie miejsca diabłu! 28 Kto dotąd kradł, niech już przestanie kraść, lecz raczej niech pracuje uczciwie własnymi rękami, by miał z czego udzielać potrzebującemu. 29 Niech nie wychodzi z waszych ust żadna mowa szkodliwa, lecz tylko budująca, zależnie od potrzeby, by wyświadczała dobro słuchającym. 30 I nie zasmucajcie Bożego Ducha Świętego, którym zostaliście opieczętowani na dzień odkupienia. 31 Niech zniknie spośród was wszelka gorycz, uniesienie, gniew, wrzaskliwość, znieważenie - wraz z wszelką złością. 32 Bądźcie dla siebie nawzajem dobrzy i miłosierni! Przebaczajcie sobie, tak jak i Bóg nam przebaczył w Chrystusie.”

 

Ga 5:16-18 „16 Oto, czego uczę: postępujcie według ducha, a nie spełnicie pożądania ciała. 17 Ciało bowiem do czego innego dąży niż duch, a duch do czego innego niż ciało, i stąd nie ma między nimi zgody, tak że nie czynicie tego, co chcecie. 18 Jeśli jednak pozwolicie się prowadzić duchowi, nie znajdziecie się w niewoli Prawa. „

 

Ga 5:19-21 „19 Jest zaś rzeczą wiadomą, jakie uczynki rodzą się z ciała: nierząd, nieczystość, wyuzdanie, 20 uprawianie bałwochwalstwa, czary, nienawiść, spór, zawiść, wzburzenie, niewłaściwa pogoń za zaszczytami, niezgoda, rozłamy, 21 zazdrość, pijaństwo, hulanki i tym podobne. Co do nich zapowiadam wam, jak to już zapowiedziałem: ci, którzy się takich rzeczy dopuszczają, królestwa Bożego nie odziedziczą.„

 

Ga 5:22-25 „22 Owocem zaś ducha jest: miłość, radość, pokój, cierpliwość, uprzejmość, dobroć, wierność, 23 łagodność, opanowanie. Przeciw takim nie ma Prawa. 24 A ci, którzy należą do Chrystusa Jezusa, ukrzyżowali ciało swoje z jego namiętnościami i pożądaniami. 25 Mając życie od Ducha, do Ducha się też stosujmy. 26 Nie szukajmy próżnej chwały, jedni drugich drażniąc i wzajemnie sobie zazdroszcząc.”

 

Niech to będzie dla nas, tematem rozważań i rozmyślań właśnie w czasie trwania święta Przaśników, abyśmy nasze życie poprawiali, abyśmy porzucali uczynki ciała a przyozdabiali się uczynkami ducha.

 

Jeżeli z czymś sobie nie radzimy, to w modlitwie przychodźmy do Boga z prośbą o pomoc a On, w swojej łaskawości nie odmówi nam.

 

Dlatego szczerze namawiam do porzucenia pogańskich świąt a powrotu do świat Bożych. Szukajmy w Bożych świętach wielkości i dobroci Bożej, szukajmy mesjańskich korzeni, które jak wiemy są w nich niewątpliwie. Pamiętajmy, że będąc posłusznym Bożym Prawom, w ten sposób również oddajemy cześć Bogu. Szalom.

 

Komentarz na dzień Pięćdziesiątnicy.

 

 

Szalom Braterstwo.

 

 

Mamy dzisiaj kolejne święto Pańskie, jakie Bóg dał dla swojego ludu, jest to Szawuot, Pięćdziesiątnica. W tym roku, w roku 2020 mamy ten sam układ tygodnia jaki był w roku śmierci Pana Jezusa. Pozwala nam to zauważyć namacalnie co kiedy się wydarzyło.

 

 

Tak samo możemy zobaczyć kiedy, w jakim dniu wypadła Pięćdziesiątnica. Widzicie kiedy wypada? Wypadła w piątek przed szabatem tygodniowym, przed zmartwychwstaniem pana Jezusa, który zmartwychwstał w szabat czyli w sobotę. Dla mnie wiąże się to z nowym obrazem jaki wyłania się ze Słowa Bożego. Zapraszam do wspólnego rozważania.

 

 

Czytaliśmy dzisiaj w czytaniu na Święto Szawuot takie słowa:

„5 Teraz jeśli pilnie słuchać będziecie głosu mego i strzec mojego przymierza, będziecie szczególną moją własnością pośród wszystkich narodów, gdyż do Mnie należy cała ziemia. 6 Lecz wy będziecie Mi królestwem kapłanów i ludem świętym. Takie to słowa powiedz Izraelitom».” IIMoj/Wj 19:5-6

 

 

Bóg wybrał sobie izraelitów na królewskie kapłaństwo na lud święty. Czy i dzisiaj nie ma takiej obietnicy dla nawróconych, którzy uwierzyli w Mesjasza? Jest, czytajmy:

„4 Zbliżając się do Tego, który jest żywym kamieniem, odrzuconym wprawdzie przez ludzi, ale u Boga wybranym i drogocennym, 5 wy również, niby żywe kamienie, jesteście budowani jako duchowa świątynia, by stanowić święte kapłaństwo, dla składania duchowych ofiar, przyjemnych Bogu przez Jezusa Chrystusa. 6 To bowiem zawiera się w Piśmie: Oto kładę na Syjonie kamień węgielny, wybrany, drogocenny, a kto wierzy w niego, na pewno nie zostanie zawiedziony. 7 Wam zatem, którzy wierzycie, cześć! Dla tych zaś, co nie wierzą, właśnie ten kamień, który odrzucili budowniczowie, stał się głowicą węgła - 8 i kamieniem upadku, i skałą zgorszenia. Ci, nieposłuszni słowu, upadają, do czego zresztą są przeznaczeni. 9 Wy zaś jesteście wybranym plemieniem, królewskim kapłaństwem, narodem świętym, ludem na własność przeznaczonym, abyście ogłaszali dzieła potęgi Tego, który was wezwał z ciemności do przedziwnego swojego światła, 10 wy, którzyście byli nie-ludem, teraz zaś jesteście ludem Bożym, którzyście nie dostąpili miłosierdzia, teraz zaś jako ci, którzy miłosierdzia doznali.” 1P 2:4-10

 

 

Widzimy, że tak jak dla Izraelitów, tak i dla nas jest podobna obietnica. Jeżeli dochowamy wiary i wierności, to możemy dostępujemy obietnicy i wybrania Bożego. Bracia i siostry to jest wielka łaska, dlatego czytajmy dalej, abyśmy to zachowali a nie stracili.

„10 Pan powiedział do Mojżesza: «Idź do ludu i każ im się przygotować na święto dziś i jutro. Niechaj wypiorą swoje szaty 11 i niech będą gotowi na trzeci dzień, bo dnia trzeciego zstąpi Pan na oczach całego ludu na górę Synaj.” IIMoj/Wj 19:10-11

 

 

Bóg kazał Izraelitom przygotować się na święto. Mieli być gotowi. Co to znaczy być gotowym? Co wydarzyło się wcześniej zanim doszli do góry Syjon, zanik Bóg im powiedział, że są kapłanami i ludem wybranym? Czytajmy:

„19 Anioł Boży, który szedł na przedzie wojsk izraelskich, zmienił miejsce i szedł na ich tyłach. Słup obłoku również przeszedł z przodu i zajął ich tyły, 20 stając między wojskiem egipskim a wojskiem izraelskim. I tam był obłok ciemnością, tu zaś oświecał noc. I nie zbliżyli się jedni do drugich przez całą noc. 21 Mojżesz wyciągnął rękę nad morze, a Pan cofnął wody gwałtownym wiatrem wschodnim, który wiał przez całą noc, i uczynił morze suchą ziemią. Wody się rozstąpiły, 22 a Izraelici szli przez środek morza po suchej ziemi, mając mur z wód po prawej i po lewej stronie.” IIMoj/Wj 14:19-22

 

 

Jak widzimy, przeszli przez Morze Czerwone, Bóg rozstąpił wody i przeszli sucha nogą. Był to kolejny jawny cud, jaki dokonał się na oczach ludu. Zobaczcie co o tym wydarzeniu napisał ap. Paweł:

„1 Nie chciałbym, bracia, żebyście nie wiedzieli, że nasi ojcowie wszyscy, co prawda zostawali pod obłokiem, wszyscy przeszli przez morze 2 i wszyscy byli ochrzczeni w [imię] Mojżesza, w obłoku i w morzu; 3 wszyscy też spożywali ten sam pokarm duchowy 4 i pili ten sam duchowy napój. Pili zaś z towarzyszącej im duchowej skały, a ta skała - to był Chrystus.” 1Kor 10:1-4

 

 

Widzimy, że w tym czasie cały naród został ochrzczony w imię Mojżesza w obłoku i w morzu. Cały naród, bo cały naród został wybrany z wszystkich innych narodów aby być ludem świętym dla Boga.

 

 

Czy dzisiaj nie ma podobnej analogi do czasów mesjańskich, do nas, którzy przyłączyliśmy się do Pana? Przypomnijmy sobie słowa Pana Jezusa:

„45 Wtedy oświecił ich umysły, aby rozumieli Pisma, 46 i rzekł do nich: «Tak jest napisane: Mesjasz będzie cierpiał i trzeciego dnia zmartwychwstanie, 47 w imię Jego głoszone będzie nawrócenie i odpuszczenie grzechów wszystkim narodom, począwszy od Jerozolimy. 48 Wy jesteście świadkami tego. 49 Oto Ja ześlę na was obietnicę mojego Ojca. Wy zaś pozostańcie w mieście, aż będziecie przyobleczeni mocą z wysoka».” Łk 24:45-49

 

 

Nawrócenie ludu do Boga będzie głoszone w imię Jezusa Chrystusa oraz odpuszczenie grzechów.

 

 

Tak też rozumieli i czynili apostołowie:

„37 Gdy to usłyszeli, przejęli się do głębi serca: «Cóż mamy czynić, bracia?» - zapytali Piotra i pozostałych Apostołów. 38 «Nawróćcie się - powiedział do nich Piotr - i niech każdy z was ochrzci się w imię Jezusa Chrystusa na odpuszczenie grzechów waszych, a weźmiecie w darze Ducha Świętego. 39 Bo dla was jest obietnica i dla dzieci waszych, i dla wszystkich, którzy są daleko, a których powoła Pan Bóg nasz». 40 W wielu też innych słowach dawał świadectwo i napominał: «Ratujcie się spośród tego przewrotnego pokolenia!». 41 Ci więc, którzy przyjęli jego naukę, zostali ochrzczeni. I przyłączyło się owego dnia około trzech tysięcy dusz.”Dz Ap 2:37-41

Oraz: „14 Kiedy Apostołowie w Jerozolimie dowiedzieli się, że Samaria przyjęła słowo Boże, wysłali do niej Piotra i Jana, 15 którzy przyszli i modlili się za nich, aby mogli otrzymać Ducha Świętego. 16 Bo na żadnego z nich jeszcze nie zstąpił. Byli jedynie ochrzczeni w imię Pana Jezusa. 17 Wtedy więc wkładali [Apostołowie] na nich ręce, a oni otrzymywali Ducha Świętego.”Dz Ap 8:14-17

 

 

Widzimy, że apostołowie tych którzy uwierzyli i nawrócili się, chrzcili tylko w imię Jezusa Chrystusa i w ten sposób zostali przyłączeni do Ciała Chrystusowego.

 

 

Jestem przekonany, że analogia jest niewątpliwa, dlatego czytajmy co dalej napisał w tej sprawie ap. Paweł:

„5 Lecz w większości z nich nie upodobał sobie Bóg; polegli bowiem na pustyni. 6 Stało się zaś to wszystko, by mogło posłużyć za przykład dla nas, abyśmy nie pożądali złego, tak jak oni pożądali. 7 Nie bądźcie też bałwochwalcami jak niektórzy z nich, według tego, co jest napisane: Zasiadł lud, by jeść i pić, i powstali, by się oddawać rozkoszom. 8 Nie oddawajmy się też rozpuście, jak to czynili niektórzy spośród nich, i padło ich jednego dnia dwadzieścia trzy tysiące. 9 I nie wystawiajmy Pana na próbę, jak wystawiali Go niektórzy z nich i poginęli od wężów. 10 Nie szemrajcie, jak niektórzy z nich szemrali i zostali wytraceni przez dokonującego zagłady. 11 A wszystko to przydarzyło się im jako zapowiedź rzeczy przyszłych, spisane zaś zostało ku pouczeniu nas, których dosięga kres czasów. 12 Niech przeto ten, komu się zdaje, że stoi, baczy, aby nie upadł.” 1Kor 10:5-12

 

 

Nie chcę nikogo straszyć, ale przekaz jest jasny i wyraźny. Obyśmy my nie byli tacy jak ci w których Bóg sobie nie upodobał i pomarli na pustyni. Jasno czytamy co było tego powodem, był to grzech.

 

 

Sprawa jest bardzo poważna, gdyż chodzi o nasze życie. Dlatego i dla ap. Pawła ten temat był ważny i pięknie rozwinął go w liście do Hebrajczyków, czytajmy uważnie:

„1 Dlatego, bracia święci, uczestnicy powołania niebieskiego, zwróćcie uwagę na Apostoła i Arcykapłana naszego wyznania, Jezusa, 2 bo On jest wierny Temu, który Go uczynił, jak i Mojżesz w całym Jego domu. 3 O tyle nawet większej czci godzien jest od Mojżesza, o ile większą cześć od domu ma jego budowniczy. 4 Każdy bowiem dom jest przez kogoś zbudowany, a Tym, który zbudował wszystko, jest Bóg. 5 I Mojżesz wprawdzie był wierny w całym domu Jego, ale jako sługa na świadectwo tego, co miało być powiedziane; 6 Chrystus zaś, jako Syn, był nad swoim domem. Jego domem my jesteśmy, jeśli ufność i chwalebną nadzieję aż do końca wytrwale zachowamy.” Hbr 3:1-6

 

 

Należymy do domu Chrystusa i będziemy należeć jeżeli do końca wytrwamy. Nie tak jak Izrael.

„7 Dlatego [postępujcie], jak mówi Duch Święty: Dziś, jeśli głos Jego usłyszycie, 8 nie zatwardzajcie serc waszych jak w buncie, jak w dzień kuszenia na pustyni, 9 gdzie kusili Mię ojcowie wasi przez wystawianie na próbę, chociaż widzieli dzieła moje przez czterdzieści lat. 10 Rozgniewałem się przeto na to pokolenie i powiedziałem: Zawsze błądzą w sercu. Oni zaś nie poznali dróg moich, 11 toteż przysiągłem w gniewie moim: Nie wejdą do mego odpoczynku.” Hbr 3:7-11

 

 

Nie zatwardzajmy serc naszych, nie wystawiajmy Boga na próbę, nie żyjmy według ciała bo nie wejdziemy do Bożego odpoczynku, jak napomina ap. Paweł:

„12 Uważajcie, bracia, aby nie było w kimś z was przewrotnego serca niewiary, której skutkiem jest odstąpienie od Boga żywego, 13 lecz zachęcajcie się wzajemnie każdego dnia, póki trwa to, co "dziś" się zwie, aby żaden z was nie uległ zatwardziałości przez oszustwo grzechu. 14 Jesteśmy bowiem uczestnikami Chrystusa, jeśli pierwotną nadzieję do końca zachowamy silną. 15 Jest bowiem powiedziane: Dziś, jeśli głos Jego usłyszycie, nie zatwardzajcie serc waszych jak w buncie!” Hbr 3:12-15

 

 

Dzisiaj wierzący czasami są tak pewni siebie, że igrają z grzechem i w ten sposób wystawiają Boga na próbę. Czy pamiętacie jakie pouczenie dał Bóg Kainowi? Czytajmy:

„6 Pan zapytał Kaina: «Dlaczego jesteś smutny i dlaczego twarz twoja jest ponura? 7 Przecież gdybyś postępował dobrze, miałbyś twarz pogodną; jeżeli zaś nie będziesz dobrze postępował, grzech leży u wrót i czyha na ciebie, a przecież ty masz nad nim panować».” IMoj/Rdz 4:6-7

 

 

Dlatego nie dajmy się złapać grzechowi, gdy się nawróciliśmy do Boga żywego, bo spotka nas to samo co tych, którzy nie weszli do odpocznienia Bożego:

„16 Kim rzeczywiście są ci, którzy, gdy usłyszeli, zbuntowali się? Czyż to nie wszyscy ci, którzy wyszli z Egiptu pod wodzą Mojżesza? 17 Na kogo to gniewał się przez czterdzieści lat? Czy nie na tych, którzy zgrzeszyli, a których trupy porozrzucał po pustyni? 18 Którym to zaś złożył przysięgę, że nie wejdą do Jego odpoczynku, jeśli nie tym, którzy nie byli posłuszni? 19 Widzimy zatem, iż nie mogli wejść z powodu niedowiarstwa.” Hbr 3:16-19

 

 

Dlatego ap. Paweł wychodzi do nas z takim pouczeniem:

„1 Lękajmy się przeto, gdy jeszcze trwa obietnica wejścia do Jego odpoczynku, aby ktoś z was nie mniemał, iż jest jej pozbawiony. 2 Albowiem i myśmy otrzymali dobrą nowinę, jak i tamci, lecz tamtym słowo usłyszane nie było pomocne, gdyż nie łączyli się przez wiarę z tymi, którzy je usłyszeli.” Hbr 4:1-2

 

 

Jak widzimy trwa jeszcze obietnica wejścia do Jego odpoczynku, dlatego nie wierzmy tym, którzy mówią, że już weszli i nie obietnicy, czytajmy co dalej o tym napisał ap. Paweł:

„6 Wynika więc z tego, że wejdą tam niektórzy, gdyż ci, którzy wcześniej otrzymali dobrą nowinę, nie weszli z powodu nieposłuszeństwa, 7 dlatego Bóg na nowo wyznacza pewien dzień - "dzisiaj" - po upływie dłuższego czasu, mówiąc przez Dawida, jak to przedtem zostało powiedziane:

Dziś, jeśli głos Jego usłyszycie, nie zatwardzajcie serc waszych!” Hbr 4:6-7

 

 

Dalej czytamy:

„ 8 Gdyby bowiem Jozue wprowadził ich do odpoczynku, nie mówiłby potem o innym dniu. 9 A zatem pozostaje odpoczynek szabatu dla ludu Bożego. 10 Kto bowiem wszedł do Jego odpoczynku, odpocznie po swych czynach, jak Bóg po swoich. 11 Spieszmy się więc wejść do owego odpoczynku, aby nikt nie szedł za tym samym przykładem nieposłuszeństwa. 12 Żywe bowiem jest słowo Boże, skuteczne i ostrzejsze niż wszelki miecz obosieczny, przenikające aż do rozdzielenia duszy i ducha, stawów i szpiku, zdolne osądzić pragnienia i myśli serca. 13 Nie ma stworzenia, które by było przed Nim niewidzialne, przeciwnie, wszystko odkryte i odsłonięte jest przed oczami Tego, któremu musimy zdać rachunek.” Hbr 4:8-13

 

 

Jaka jest z tego wszystkiego dla nas nauka? Tak jak Izrael miał wejść do Bożego odpocznienia – Ziemi Świętej, tak i my mamy możliwość wejść do odpocznienia Chrystusowego. I jak widzimy, ap. Paweł upomina nas abyśmy nie byli niedowiarkami, abyśmy nie tracili nadziei, że jesteśmy niegodni tam wejść. Bóg wie, kto jest godny a kto nie, przed Nim wszystko jest odkryte i jawne. Dlatego uważajmy nie tylko na grzechy jawne ale i te skryte, których człowiek nie widzi ale bo Bóg je widzi i z nich również zdamy rachunek.

 

 

O tym, że nasze odpocznienie jest w niebie wiele czytamy na kartach Słowa Bożego. Każdy z nas pamięta słowa Pana Jezusa:

„1 Niech się nie trwoży serce wasze. Wierzycie w Boga? I we Mnie wierzcie! 2 W domu Ojca mego jest mieszkań wiele. Gdyby tak nie było, to bym wam powiedział. Idę przecież przygotować wam miejsce. 3 A gdy odejdę i przygotuję wam miejsce, przyjdę powtórnie i zabiorę was do siebie, abyście i wy byli tam, gdzie Ja jestem.” J 14:1-3

 

 

Widzimy, że Pan Jezusa powiedział, że idzie przygotować miejsce i jak przygotuje je, to wróci po swój lud aby go tam zabrać. Tak jak Bóg przygotował Kanaan dla Izraelitów, tak Jeszua poszedł przygotować dla nas miejsce w niebie. Kiedy poszedł to uczynić? Czytajmy:

„16 Jezus rzekł do niej: «Mario!» A ona obróciwszy się powiedziała do Niego po hebrajsku: «Rabbuni», to znaczy: Nauczycielu! 17 Rzekł do niej Jezus: «Nie zatrzymuj Mnie, jeszcze bowiem nie wstąpiłem do Ojca. Natomiast udaj się do moich braci i powiedz im: "Wstępuję do Ojca mego i Ojca waszego oraz do Boga mego i Boga waszego"». 18 Poszła Maria Magdalena oznajmiając uczniom: «Widziałam Pana i to mi powiedział». J 20:16-18

 

 

Widzimy jasno, że poszedł tam dopiero po zmartwychwstaniu. Czy zatem jest możliwe aby ci, co mówią, że weszli już teraz do Bożego odpocznienia, a nadal pozostają w ciele, mogli faktycznie do niego wejść?

 

 

Zobaczcie co o tym napisał ap. Paweł:

„17 Bądźcie, bracia, wszyscy razem moimi naśladowcami i wpatrujcie się w tych, którzy tak postępują, jak tego wzór macie w nas. 18 Wielu bowiem postępuje jak wrogowie krzyża Chrystusowego, o których często wam mówiłem, a teraz mówię z płaczem. 19 Ich losem - zagłada, ich bogiem - brzuch, a chwała - w tym, czego winni się wstydzić. To ci, których dążenia są przyziemne. 20 Nasza bowiem ojczyzna jest w niebie. Stamtąd też jako Zbawcy wyczekujemy Pana naszego Jezusa Chrystusa, 21 który przekształci nasze ciało poniżone, na podobne do swego chwalebnego ciała, tą potęgą, jaką może On także wszystko, co jest, sobie podporządkować.” Flp 3:17-21

 

 

Jasno widać, że nasza ojczyzna jest w niebie, czyli tam, gdzie Pan Jezus poszedł nam przygotować miejsce. Jak je przygotuje to przyjdzie i po przemienieniu naszych ciał zabierze nas do siebie. Tak samo jak i On, dopiero po zmartwychwstaniu, w ciele uwielbionych wstąpił do nieba. Czy zatem ci, którzy już weszli do Bożego odpocznienia maja ciało chwalebne, przemienione? Ciekaw jestem.

 

 

Apostoł Paweł nie miał wątpliwości, że dopóki jesteśmy na ziemi to jesteśmy w ciele i jesteśmy pielgrzymami, czytajmy:

„1 Wiemy bowiem, że jeśli nawet zniszczeje nasz przybytek doczesnego zamieszkania, będziemy mieli mieszkanie od Boga, dom nie ręką uczyniony, lecz wiecznie trwały w niebie. 2 Tak przeto teraz wzdychamy, pragnąc przyodziać się w nasz niebieski przybytek, 3 o ile tylko odziani, a nie nadzy będziemy. 4 Dlatego właśnie udręczeni wzdychamy, pozostając w tym przybytku, bo nie chcielibyśmy go utracić, lecz przywdziać na niego nowe odzienie, aby to, co śmiertelne, wchłonięte zostało przez życie. 5 A Bóg, który nas do tego przeznaczył, dał nam Ducha jako zadatek. 6 Tak więc, mając tę ufność, wiemy, że jak długo pozostajemy w ciele, jesteśmy pielgrzymami, z daleka od Pana.” 2Kor 5:1-6

 

 

Ap. Paweł pragnął przyodziać się w niebieski przybytek. Widzimy zatem, że jeszcze nie wszedł do odpoczynku tylko, jak czytamy „jak długo pozostajemy w ciele, jesteśmy pielgrzymami, z daleka od Pana”

Pięknie to wyjaśnia ap. Paweł w:

„47 Pierwszy człowiek z ziemi - ziemski, drugi Człowiek - z nieba. 48 Jaki ów ziemski, tacy i ziemscy; jaki Ten niebieski, tacy i niebiescy. 49 A jak nosiliśmy obraz ziemskiego [człowieka], tak też nosić będziemy obraz [człowieka] niebieskiego. 50 Zapewniam was, bracia, że ciało i krew nie mogą posiąść królestwa Bożego, i że to, co zniszczalne, nie może mieć dziedzictwa w tym, co niezniszczalne. 51 Oto ogłaszam wam tajemnicę: nie wszyscy pomrzemy, lecz wszyscy będziemy odmienieni. 52 W jednym momencie, w mgnieniu oka, na dźwięk ostatniej trąby - zabrzmi bowiem trąba - umarli powstaną nienaruszeni, a my będziemy odmienieni. 53 Trzeba, ażeby to, co zniszczalne, przyodziało się w niezniszczalność, a to, co śmiertelne, przyodziało się w nieśmiertelność.” 1Kor 15:47-53

 

 

Zapewniam was bracia i siostry, że ciało i krew Królestwa Bożego nie posiądą, że jak nosiliśmy obraz ziemskiego człowieka, to gdy wytrwamy w wierze, będziemy nosić obraz człowieka niebieskiego. Gdy nasz pan przyjdzie po nas, a nastąpi to na głos i dźwięk ostatniej trąby, umarli w panu powstaną i będą przemienieni a my żywi nie umrzemy tylko będziemy przemienieni. TAKA JEST NAUKA PŁYNĄCA Z TYCH WERSETÓW. Dlatego pocieszajmy się ta nadzieją, bo jest to Boża obietnica a nie ludzka. Dlatego jest On godzien wiary, bo wiemy komu zaufaliśmy. Amen.

 

 

Dlatego pamiętajmy o tym co napisał ap. Paweł:

„22 I jak w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy będą ożywieni, 23 lecz każdy według własnej kolejności. Chrystus jako pierwszy, potem ci, co należą do Chrystusa, w czasie Jego przyjścia. „ 1Kor 15:22-23

Rodzi się pytanie, jak to się stanie? W jaki sposób Bóg to uczyni? Moim zdaniem odpowiedź znajdujemy w:

„10 Jeżeli natomiast Chrystus w was mieszka, ciało wprawdzie podlega śmierci ze względu na grzechu duch jednak posiada życie na skutek usprawiedliwienia. 11 A jeżeli mieszka w was Duch Tego, który Jezusa wskrzesił z martwych, to Ten, co wskrzesił Chrystusa z martwych, przywróci do życia wasze śmiertelne ciała mocą mieszkającego w was swego Ducha.” Rz 8:10-11

 

 

Proszę przeczytajmy te wersety uważnie. Jeżeli mieszka w nas Duch Tego, czyli Duch Boży, co mieszkał w Chrystusie, to mocą tego mieszkającego w nas Ducha nasze ciało zostanie wzbudzone lub przemienione.

 

 

Dlatego wylanie Ducha św. nastąpiło w piątek w dzień Pięćdziesiątnicy, jak czytamy:

„1 Kiedy nadszedł wreszcie dzień Pięćdziesiątnicy, znajdowali się wszyscy razem na tym samym miejscu. 2 Nagle dał się słyszeć z nieba szum, jakby uderzenie gwałtownego wiatru, i napełnił cały dom, w którym przebywali. 3 Ukazały się im też języki jakby z ognia, które się rozdzieliły, i na każdym z nich spoczął jeden. 4 I wszyscy zostali napełnieni Duchem Świętym, i zaczęli mówić obcymi językami, tak jak im Duch pozwalał mówić.” Dz Ap 2:1-4

 

 

Dla mnie jest to piękny przykład mądrości Bożej w jak wymowny sposób Bóg nam pokazuje, że jesteśmy, gdy otrzymujemy Ducha św., w przedsionku aby wejść do miejsca Odpocznienia, do górnego Jeruzalem. Do wiecznego szabatu, tak jak Chrystus w szabat zmartwychwstał. Nigdzie w Biblii nie znalazłem, że wylanie Ducha św. było w niedziele, w pierwszy dzień tygodnia. Wylanie Ducha było w dzień Pięćdziesiątnicy a jaki to był dokładnie dzień, to na przykładzie dzisiejszego roku widzimy, że mógł być w piątek a nie w niedzielę. Co tym bardziej pokazuje na to abyśmy starali się wejść do Bożego odpocznienia, będąc napełnionym Duchem św., dlatego tym bardziej w tym dniu zabiegajmy przed Bogiem o chrzest Duchem św., który jak czytaliśmy jest zadatkiem na życie wieczne:

„5 A Bóg, który nas do tego przeznaczył, dał nam Ducha jako zadatek.” 2Kor 5:5.

 

 

Poniżej przedstawiam wykres, kiedy w czasach Pana Jezusa wypadała Pięćdziesiątnica.

 

Życzę błogosławionego czasu Szawuot, niech dobry Bóg nas błogosławi i strzeże.

Komentarz na Jom Terua – Dzień Trąbienia

 

Szalom Braterstwo, mamy dzisiaj Jom Teruah – Dzień Trąbienia.

Jest to jedyny nów, jedyny dzień w którym Bóg nakazał szabat i święte zgromadzenie. Nie znalazłem w Biblii aby na inny nów, Bóg nakazał szabat i święte zgromadzenie. Dlatego miejmy to na uwadze, pomyślmy dlaczego właśnie Bóg wybrał ten dzień.

 

PRAWO o TRĄBACH

 

Prawo o trąbach znajdziemy w IVMoj/Lb 10:10 „10 Również w wasze dni radosne, w dni święte, na nowiu księżyca, przy waszych ofiarach całopalnych i biesiadnych będziecie dąć w trąby; one będą przypomnieniem o was przed Panem. Jam jest Pan, Bóg wasz».”

 

BĘDĄ PRZYPOMNIENIEM O WAS, dlatego dobrze jest aby szofar zabrzmiał, nie tylko na święto trąbienia ale i na inne święte czasy Pana, takie jak szabaty, Pesach i Przaśniki, Pięćdziesiątnicę wreszcie na Dzień Pojednania czy Namioty. Trąbiono też gdy zwoływano lud, na święte zgromadzenie. Szofar od zawsze był obecny w życiu ludu Bożego, szkoda, że tak rzadko jest obecny w życiu chrześcijan, mimo, że wiedzą o tym, iż przyjście naszego Pana poprzedzi dźwięk szofaru.

 

Ważne jest abyśmy sobie uświadomili, że nie są to święta żydowskie, judaizmu, to są jak czytamy Święte Czasy Pana IIIMoj/Kpł 23:2,4 „1 Dalej Pan powiedział do Mojżesza: 2 «Mów do Izraelitów i powiedz im: Oto czasy święte Pana (Jahwe), na które będziecie wzywać ich zwołaniami świętymi, to są moje czasy święte! (…) 4 Oto czasy święte dla Pana (Jahwe), zwołanie święte, na które wzywać ich będziecie w określonym czasie.”

 

Czyli i dla nas, którzy mienimy się ludem Bożym, powinny to również być czasy święte. Jak wielu dzisiaj chrześcijan, zastąpiło Święte Czasy Pana, czasami świętymi pogańskimi. Pomyślcie czy nie warto powrócić do Bożych nakazów i Bożych świąt? Moim zdaniem, zdecydowanie warto i szczerze do tego namawiam, porzućmy pogańskie święta i zwyczaje, których tak wiele wokół nas. Szalom.

 

Dzień Trąbienia jest nakazany przez Boga (niech będzie błogosławione imię Jego) a czytamy o tym w IIIMoj/Kpł 23:-25 „23 Następnie Pan (Jahwe) powiedział do Mojżesza: 24 «Powiedz Izraelitom: Pierwszego dnia siódmego miesiąca będziecie obchodzić uroczysty szabat, trąbienie w róg i święte zwołanie. 25 Nie będziecie wykonywać żadnej pracy. Złożycie ofiary spalane dla Pana (Jahwe)».”

 

Dzisiaj wielu zastanawia się dlaczego Bóg nakazał to święto, jak widać nie znajdujemy przy tym nakazie, żadnego uzasadnienia. Dla mnie nakaz jest nakazem i nie ma co specjalnie dyskutować. Nie mniej jednak, myślę, że ten dzień jest połączony z następnymi świętami Bożymi, czyli Dzień Pojednania (10 Tiszri) IIIMoj/Kpł 23:26-28 „26 Dalej Pan powiedział do Mojżesza: 27 «Dziesiątego dnia siódmego miesiąca jest Dzień Przebłagania. Będzie to dla was zwołanie święte. Będziecie pościć i będziecie składać Panu ofiary spalane. 28 W tym dniu nie będziecie wykonywać żadnej pracy, bo jest to Dzień Przebłagania, ażeby dokonano przebłagania za wasze winy przed Panem, Bogiem waszym.”

 

i Święto Namiotów (15-22 Tiszri IIIMoj/Kpł 23:34-35 „34 «Powiedz Izraelitom: Piętnastego dnia tego siódmego miesiąca jest Święto Namiotów przez siedem dni dla Pana. 35 Pierwszego dnia jest zwołanie święte: nie będziecie wykonywać żadnej pracy.”

 

Czyli Dzień Trąbienia ogłasza, że za 10 dni będzie Dzień Sądu/ Dzień Przebłagania za grzechy, dlatego zatrzymajmy się w swoich sprawach codziennych, sprawdźmy jakie jest nasze życie, abyśmy ostali się na sądzie, nie byli wykluczeni z Bożego ludu, aby dobry Bóg nam wybaczył, aby wstawiennictwo Jeszuy Mesjasza było dla nas skuteczne, aby Bóg rozpiął nad nami namiot.

 

Bo jak czytamy w Słowie, sąd zaczyna się od domy Bożego, 1P 4:17-18 „17 Czas bowiem, aby sąd się rozpoczął od domu Bożego. Jeżeli zaś najpierw od nas, to jaki będzie koniec tych, którzy nie są posłuszni Ewangelii Bożej? 18 A jeżeli sprawiedliwy z trudem dojdzie do zbawienia, gdzie znajdzie się bezbożny i grzesznik?”

 

Dlatego szofar ogłaszał ten dzień czytaj IVMoj/Lb 29:1 „1 W pierwszym dniu siódmego miesiąca będziecie mieć zwołanie święte; wtedy nie wolno wykonywać żadnej pracy. Będzie to dla was dzień trąbienia.”

 

Szofar, jak wspomniałem na początku, od zawsze był obecny w życiu Izraela. Zobaczmy kilka przykładów.

 

SYNAJ, gdy Izrael otrzymywał Prawo Boże, IIMoj/Wj 19:14-16 „14 Wtedy Mojżesz zstąpił z góry i nakazał przygotować się ludowi. I wyprali swoje szaty. 15 Później powiedział ludowi: «Bądźcie gotowi za trzy dni i nie zbliżajcie się do kobiet». 16 Trzeciego dnia rano rozległy się grzmoty z błyskawicami, a gęsty obłok rozpostarł się nad górą i rozległ się głos potężnej trąby, tak że cały lud przebywający w obozie drżał ze strachu.”

 

JOZUE, gdy zdobywał Jerycho szedł z Arka Przymierza i szofarami Joz 6:3-5 „3 Wy wszyscy, uzbrojeni mężowie, będziecie okrążali miasto codziennie jeden raz. Uczynisz tak przez sześć dni. 4 Siedmiu kapłanów niech niesie przed Arką siedem trąb z rogów baranich. Siódmego dnia okrążycie miasto siedmiokrotnie, a kapłani zagrają na trąbach. 5 Gdy więc zabrzmi przeciągle róg barani i usłyszycie głos trąby, niech cały lud wzniesie gromki okrzyk wojenny, a mur miasta rozpadnie się na miejscu i lud wkroczy, każdy wprost przed siebie».”

 

GEDEON, zwołał lud Sdz 6:34 „34 Ale duch Pana ogarnął Gedeona, który zatrąbił w róg i zgromadził przy sobie ród Abiezera. „

 

Jak dalej czytamy otoczył wroga z trzystoma szofarami Sdz 7:16-22 „16 Wówczas Gedeon rozdzielił owych trzystu mężów na trzy hufce, dał każdemu z nich do ręki rogi i puste dzbany, a w nich pochodnie. 17 «Patrzcie na mnie - rzekł im - i czyńcie to samo, co ja. Oto ja dojdę do krańca obozu, a co ja będę czynić, i wy czyńcie. 18 Gdy zatrąbię w róg ja i wszyscy, którzy są ze mną, wówczas i wy zatrąbicie w rogi dokoła obozu i będziecie wołać: Za Pana i za Gedeona!» 19 Gedeon i stu mężów, którzy mu towarzyszyli, doszli do krańca obozu w chwili, gdy tuż po zmianie następowało czuwanie środkowej straży nocnej. Zatrąbili w rogi i potłukli dzbany, które trzymali w swych rękach. 20 Natychmiast zatrąbiły w rogi także owe trzy hufce i potłukły dzbany. Wziąwszy zaś w lewą rękę pochodnie, a w prawą rogi, aby na nich trąbić, wołali: «Za Pana i za Gedeona!» 21 I przystanęli, każdy na swoim miejscu, dokoła obozu. Powstali wtedy wszyscy w obozie, poczęli krzyczeć i uciekać. 22 Podczas gdy owych trzystu mężów trąbiło na rogach, Pan sprawił, że w całym obozie jeden przeciw drugiemu skierował miecz. Obóz uciekł do Bet-Haszszitta ku Sartan aż do granicy Abel-Mechola obok Tabbat.”

 

ASA. Gdy Izraelici za króla Asy, zobowiązali się szukać Boga z całego serca, potwierdzał to również dźwięk szofaru 2Krn 15:12-15 „12 Zobowiązali się przymierzem szukać Pana (Jahwe), Boga ich ojców, z całego serca i z całej duszy. 13 Będzie skazany na śmierć każdy, kto by - mały czy wielki, mężczyzna czy kobieta - nie szukał Pana (Jahwe), Boga Izraela. 14 Przysięgli więc wobec Pana (Jahwe) donośnie wśród okrzyków radości i dźwięków trąb i rogów. 15 A wszyscy z Judy cieszyli się z tej przysięgi, ponieważ z całego serca swego przysięgli sobie i z całą chęcią szukali Go, wskutek czego pozwolił znaleźć im pokój na wszystkich granicach. 16 Król Asa nawet swą matkę Maakę pozbawił godności [królowej] za to, że sporządziła obrzydliwość ku czci Aszery. Asa ściął tę obrzydliwość, porąbał i spalił przy potoku Cedron.”

 

U NEHEMIASZA czytamy, że pierwszego dnia siódmego miesiąca, czyli w Jom Terua, zebrał się lud i czytano Prawo Boże i go wykładano Ne 8:2-3 i 10-12 „ 2 Pierwszego dnia miesiąca siódmego przyniósł kapłan Ezdrasz Prawo przed zgromadzenie, w którym uczestniczyli przede wszystkim mężczyźni, lecz także kobiety oraz wszyscy inni, którzy byli zdolni słuchać. 3 I czytał z tej księgi, zwrócony do placu znajdującego się przed Bramą Wodną, od rana aż do południa przed mężczyznami, kobietami i tymi, którzy rozumieli; a uszy całego ludu były zwrócone ku księdze Prawa. (…) 10 I rzekł im Nehemiasz: «Idźcie, spożywajcie potrawy świąteczne i pijcie napoje słodkie - poślijcie też porcje temu, który nic gotowego nie ma: albowiem poświęcony jest ten dzień Panu naszemu. A nie bądźcie przygnębieni, gdyż radość w Panu (Jahwe) jest waszą ostoją». 11 A lewici uspokajali cały lud wołając: «Uspokójcie się! Wszak ten dzień jest święty. Nie bądźcie przygnębieni!» 12 I cały lud poszedł, by jeść, pić, rozsyłać porcje i wyprawić wielki obchód radosny, gdyż zrozumieli to, co im ogłoszono.

 

Jest to dla nas wskazówką, aby w ten dzień, jak mówi Pismo, zwołać święte zgromadzenie, czytać z księgi Prawa Bożego i je badać, nie zapominając o modlitwie i oddaniu Bogu należytej czci i chwały.

 

Wspominają o tym Psalmy, gdy czytamy

Ps 47:2-6 „ 2 Wszystkie narody, klaskajcie w dłonie, wykrzykujcie Bogu radosnym głosem, (…) 6 Wstąpił Bóg wśród radosnych okrzyków, Pan przy dźwięku trąby.”

 

Ps 81:2-5 mówi „ … 4 Dmijcie w róg na nowiu, podczas pełni, w nasz dzień uroczysty! 5 Bo to jest ustawa w Izraelu, przykazanie Boga Jakubowego.”

 

Jak widzimy, Jom Terua jest świętem nakazanym przez naszego Boga. W tym dniu Boży lud się zgromadzał by oddać swojemu Bogu Chwałę i cześć, ten dzień był początkiem sądu Bożego nad swoim ludem i darowaniem win w Jom Kipur czyli Dniu Przebłagania. I dla nas powinien to być czas refleksji, zbadania swojego życia i postępowania, tak aby nie było przeszkód naszym modlitwom. Jak czytamy w Mt 5:23-24 „23 Jeśli więc przyniesiesz dar swój przed ołtarz i tam wspomnisz, że brat twój ma coś przeciw tobie, 24 zostaw tam dar swój przez ołtarzem, a najpierw idź i pojednaj się z bratem swoim! Potem przyjdź i dar swój ofiaruj!”

 

TRĄBY a ESCHATOLOGIA

 

Szofar ma też znaczenie eschatologiczne, zapowiadające Dzień Sądu, Dzień Pański, sąd nad tym światem, powtórne przyjście Jeszuy Mesjasza.

 

Zobaczmy co na ten temat można znaleźć w Słowie Bożym, gdy otworzymy Zachariasza to czytamy:

Za 9:14 „ 14 Pan (Jahwe) się zjawi nad nimi. Jak błyskawice wzlecą Jego strzały i Pan (Jahwe), Bóg wszechmogący, zadmie w róg. Nadciągnie w szumie wichru z południa.”

 

U proroka Joela czytamy Jl 2:1 i 15 „1 Dmijcie w róg na Syjonie, a wołajcie na górze mej świętej! Niechaj zadrżą wszyscy mieszkańcy kraju, bo nadchodzi dzień Pański (Jahwe), bo jest już bliski. (…)

15 Na Syjonie dmijcie w róg, zarządźcie święty post, ogłoście uroczyste zgromadzenie.”

 

Prorok Sofoniasz napisał So 1:14-16 „14 Bliski jest wielki dzień Pański, bliski i rychły on bardzo; głos dnia Pańskiego okrutny; wtedy z rozpaczy zakrzyknie i mocarz. 15 Dzień ów będzie dniem gniewu, dniem ucisku i utrapienia, dniem ruiny i spustoszenia, dniem ciemności i mroku, dniem chmury i burzy, 16 dniem trąby i krzyku wojennego - przeciwko miastom obronnym i przeciw basztom wysokim.”

 

Nauczanie o trąbach nie było obce Panu Jezusowi i apostołom.

 

Jeszua wspomina o tym gdy czytamy Mt 24:29-31 „29 Zaraz też po ucisku owych dni słońce się zaćmi i księżyc nie da swego blasku; gwiazdy zaczną padać z nieba i moce niebios zostaną wstrząśnięte. 30 Wówczas ukaże się na niebie znak Syna Człowieczego, i wtedy będą narzekać wszystkie narody ziemi; i ujrzą Syna Człowieczego, przychodzącego na obłokach niebieskich z wielką mocą i chwałą. 31 Pośle On swoich aniołów z trąbą o głosie potężnym, i zgromadzą Jego wybranych z czterech stron świata, od jednego krańca nieba aż do drugiego. ”

 

Apostoł Paweł napisał o tym w 1Tes 4:15-19 „15 To bowiem głosimy wam jako słowo Pańskie, że my, żywi, pozostawieni na przyjście Pana, nie wyprzedzimy tych, którzy pomarli. 16 Sam bowiem Pan zstąpi z nieba na hasło i na głos archanioła, i na dźwięk trąby Bożej, a zmarli w Chrystusie powstaną pierwsi. 17 Potem my, żywi i pozostawieni, wraz z nimi będziemy porwani w powietrze, na obłoki naprzeciw Pana, i w ten sposób zawsze będziemy z Panem. 18 Przeto wzajemnie się pocieszajcie tymi słowami!”

 

oraz 1Kor 15:52 "52 W jednym momencie, w mgnieniu oka, na dźwięk ostatniej trąby - zabrzmi bowiem trąba - umarli powstaną nienaruszeni, a my będziemy odmienieni.”

 

Patrzcie ap. Paweł napisał, że będzie ostatnia trąba, czyli wiedział, że będzie ich kilka, a dokładnie siedem.

 

Potwierdza to ap. Jan, gdy napisał o tym w Apokalipsie 8:6 „6 A siedmiu aniołów, mających siedem trąb, przygotowało się, aby zatrąbić.”

 

Dalej ap. Jan opisuje jakie skutki na Ziemi będą wywoływały poszczególne trąby, czytam o tym:

 

Trąba pierwsza i druga:

Ap 8:7-8 „7 I pierwszy zatrąbił. A powstał grad i ogień - pomieszane z krwią, i spadły na ziemię. A spłonęła trzecia część ziemi i spłonęła trzecia część drzew, i spłonęła wszystka trawa zielona. 8 I drugi anioł zatrąbił: i jakby wielka góra płonąca ogniem została w morze rzucona, a trzecia część morza stała się krwią .”:

 

Trąba trzecia i czwarta:

Ap 8:10 i 12 „10 I trzeci anioł zatrąbił: i spadła z nieba wielka gwiazda, płonąca jak pochodnia, a spadła na trzecią część rzek i na źródła wód. (…) 12 I czwarty anioł zatrąbił: i została rażona trzecia część słońca i trzecia część księżyca i trzecia część gwiazd,

tak iż zaćmiła się trzecia ich część i dzień nie jaśniał w trzeciej swej części, i noc - podobnie.”

 

Trąba piata i szósta

Ap 9:1-2 „1 I piąty anioł zatrąbił: i ujrzałem gwiazdę, która z nieba spadła na ziemię, i dano jej klucz od studni Czeluści. 2 I otworzyła studnię Czeluści, a dym się uniósł ze studni jak dym z wielkiego pieca, i od dymu studni zaćmiło się słońce i powietrze. (…) „13 I szósty anioł zatrąbił: i usłyszałem jeden głos od czterech rogów złotego ołtarza, który jest przed Bogiem, 14 mówiący do szóstego anioła, który miał trąbę: «Uwolnij czterech aniołów, związanych nad wielką rzeką Eufratem!» 15 I zostali uwolnieni czterej aniołowie, gotowi na godzinę, dzień, miesiąc i rok, by pozabijać trzecią część ludzi.”

 

I zabrzmi siódma trąba, jak czytamy Ap 11:15-19 „15 I siódmy anioł zatrąbił, i w niebie powstały donośne głosy mówiące: «Nastało nad światem królowanie Pana naszego i Jego Pomazańca i będzie królować na wieki wieków». 16 A dwudziestu czterech Starców, zasiadających na tronach swych przed tronem Boga, padło na oblicza i oddało pokłon Bogu, 17 mówiąc: «Dzięki czynimy Tobie, Panie, Boże wszechmogący, Który jesteś i Który byłeś, żeś objął wielką Twą władzę i zaczął królować.”

 

Jestem przekonany, że więcej nie trzeba mówić, mam nadzieję, że jasno widać na podstawie przedstawionych wersetów, że szofar ma ważne miejsce w planie Bożym, w sądzie na światem i zbawieniu ludu Bożego.

 

Czyli dokładnie jak nauczał ap. Paweł, na głos ostatniej czyli siódmej trąby przyjdzie Jeszua po swój lud, będzie pierwsze zmartwychwstanie, zmartwychwstanie tych co zasnęli w Panu o czym dalej czytamy w Ap 11:15-19 „18 I rozgniewały się narody, a nadszedł Twój gniew i pora na umarłych, aby zostali osądzeni, i aby dać zapłatę sługom Twym prorokom i świętym, i tym, co się boją Twojego imienia, małym i wielkim, i aby zniszczyć tych, którzy niszczą ziemię». 19 Potem Świątynia Boga w niebie się otwarła, i Arka Jego Przymierza ukazała się w Jego Świątyni, a nastąpiły błyskawice, głosy, gromy, trzęsienie ziemi i wielki grad.”

 

Dlatego życzę Wam, Bracia i Siostry w Panu, aby dzień Jom Terua był dniem zastanowienia się nad naszym życiem i uświadomieniem sobie jak wielkie znaczenie ma ten czas gdy chodzi o przyszłość. Zobaczcie, tak jak za pierwszego Przymierza, dźwięk trąby, grad i ogień poprzedzały przyjście Boga na Synaj aby nadać ludowi Prawo i zawrzeć Przymierze, tak samo będzie z drugim przyjściem Mesjasza Jeszuy. Obyśmy z radością Go witali a nie krzyczeli aby góry i pagórki nas przykryły.

 

Życzę błogosławionego szabatu, owocnego badania Słowa Bożego i szukania w nim nowych treści, ten komentarz, jest tylko zachętą do dalszej samodzielnej pracy, nie sposób w kilku słowach o wszystkim wspomnieć.

Szabat szalom.

 

Wersety wykorzystane w komentarzu pochodzą z Biblii Tysiąclecia.

Dzisiaj chciałbym podzielić się z Wami dwoma tematami:

PIERWOCINY oraz DATA SKŁADANIA PIERWOCIN

 

PIERWOCINY

 

Dzisiejsze czytanie zaczynaliśmy od IIMoj/Wj 13:15 „15 Gdy faraon wzbraniał się nas uwolnić, Pan wybił wszystko, co pierworodne w ziemi egipskiej, zarówno pierworodne z ludzi, jak i z bydła, dlatego ofiaruję dla Pana męskie pierwociny łona matki i wykupuję pierworodnego mego syna. „

 

Wiemy, że święto Przaśników ściśle wiąże się ze świętem Pierwocin, które składano po szabacie, właśnie w czasie święta Przaśników.

 

Zobaczmy co o pierwocinach mówi Słowo Boże. Pierwsze wzmianki o tym znajdujemy już w IMoj/Rdz 4:3-4 „3 Gdy po niejakim czasie Kain składał dla Pana w ofierze płody roli, 4 zaś Abel składał również pierwociny ze swej trzody i z ich tłuszczu, Pan wejrzał na Abla i na jego ofiarę;”

 

Widzimy, że Abel składał pierwociny ze swojej trzody w ofierze dla Boga, tak samo i tłuszcz, który potem Bóg nakazał Mojżeszowi spalać na ołtarzu.

 

Pierwociny należały do Boga, które On przekazał swoim kapłanom, jak czytamy w IVMoj/Lb 18:12-15 „12 Daję tobie wszystko co najlepsze z oliwy, wszystko co najlepsze z młodego wina i zboża, które Izraelici przynoszą Panu jako pierwsze plony. 13 Pierwociny, które przynoszą Panu ze wszystkiego w ich kraju, mają do ciebie należeć. Każdy spośród twojej rodziny, kto tylko jest czysty, może z nich spożywać. 14 Cokolwiek obłożone będzie klątwą w Izraelu, ma do ciebie należeć. 15 Wszystkie pierwociny łona matki, które oddają Panu ze wszystkiego ciała, począwszy od ludzi aż do bydła, będzie twoje; ludzi pierworodnych każesz wykupić, jak również wszystko pierworodne zwierząt nieczystych. „

 

oraz w VMoj/Pwt 18:3-5 „3 Takie uprawnienie ma kapłan w stosunku do ludu, składającego ofiary: z cielca lub sztuki mniejszego bydła oddadzą kapłanowi łopatkę, szczękę i żołądek. 4 Oddasz mu pierwociny ze swego zboża, moszczu, oliwy i pierwociny ze strzyżenia owiec. 5 Jego bowiem wybrał Pan, Bóg twój, spośród wszystkich pokoleń twoich, aby był na służbie ku czci imienia Pana: on i jego synowie po wszystkie czasy. „

 

Z tych wersetów widzimy jasno, że Bóg przekazał wszystkie pierwociny dla kapłanów i ich rodzin, aby były dla nich utrzymaniem, gdyż ich Bóg wybrał aby służyli Bogu.

 

Tak samo w druga stronę, Bóg dał nakaz ludowi aby składali pierwociny dla Boga o czym czytamy w VMoj/Pwt 26:1-11 „1 Gdy wejdziesz do kraju, który ci daje Pan, Bóg twój, w posiadanie, zajmiesz go i osiądziesz w nim; 2 weźmiesz pierwociny wszelkich ziemiopłodów uzyskanych przez ciebie w kraju, który ci daje Pan, Bóg twój. Włożysz je do koszyka i udasz się na miejsce, które Pan, Bóg twój, obierze sobie na mieszkanie dla imienia swego. 3 Pójdziesz do urzędującego wtedy kapłana i powiesz mu: «Oświadczam dziś Panu, Bogu twojemu, że zaszedłem do ziemi, o której Pan przysiągł przodkom, że nam ją da». 4 Kapłan weźmie z twoich rąk koszyk i położy go przed ołtarzem Pana, Boga twego. 5 A ty wówczas wypowiesz te słowa wobec Pana, Boga swego: «Ojciec mój, Aramejczyk błądzący, zstąpił do Egiptu, przybył tam w niewielkiej liczbie ludzi i tam się rozrósł w naród ogromny, silny i liczny. 6 Egipcjanie źle się z nami obchodzili, gnębili nas i nałożyli na nas ciężkie roboty przymusowe. 7 Wtedy myśmy wołali do Pana, Boga ojców naszych. Usłyszał Pan nasze wołanie, wejrzał na naszą nędzę, nasz trud i nasze uciemiężenie. 8 Wyprowadził nas Pan z Egiptu mocną ręką i wyciągniętym ramieniem wśród wielkiej grozy, znaków i cudów. 9 Zaprowadził nas na to miejsce i dał nam ten kraj opływający w mleko i miód. 10 Teraz oto przyniosłem pierwociny płodów ziemi, którą dałeś mi, Panie». Rozłożysz je przed Panem, Bogiem swoim. Oddasz pokłon Panu, Bogu swemu, 11 i będziesz się cieszył razem z lewitą i obcym, który jest u ciebie, ze wszystkich dóbr, które Pan, Bóg twój, dał tobie i twemu domowi.”

 

Widzimy, że nakaz składanie pierwocin dał Bóg ludowi, aby w ten sposób oddawali Bogu cześć, radowali się przed Bogiem za błogosławieństwo na roli i w pośród bydła. Gdy zobaczymy w tym boże błogosławieństwo i powód do radości, to okazuje się, że jest to wyraz wdzięczności człowieka dla Boga za jego opiekę.

 

Jak zawsze staramy się szukać również i znaczenia duchowego. Zgodnie z zasadą, że obrazy fizyczne są odbiciem obrazów duchowych. Tak samo jest i w tym wypadku, czytajmy Kol 1:15-18 „15 On jest obrazem Boga niewidzialnego - Pierworodnym wobec każdego stworzenia, 16 bo w Nim zostało wszystko stworzone: i to, co w niebiosach, i to, co na ziemi, byty widzialne i niewidzialne, czy Trony, czy Panowania, czy Zwierzchności, czy Władze. Wszystko przez Niego i dla Niego zostało stworzone.

17 On jest przed wszystkim i wszystko w Nim ma istnienie. 18 I On jest Głową Ciała - Kościoła. On jest Początkiem, Pierworodnym spośród umarłych, aby sam zyskał pierwszeństwo we wszystkim. „

 

Widzimy, że Pan Jezus jest pierworodnym wobec każdego stworzenia, bo jest przed stworzeniem, został zrodzony jako pierwszy. Jest pierworodnym spośród umarłych, bo jako pierwszy właśnie On zmartwychwstał.

 

Jest pierworodnym pośród braci, jak czytamy w Rz 8:29 „29 Albowiem tych, których od wieków poznał, tych też przeznaczył na to, by się stali na wzór obrazu Jego Syna, aby On był pierworodnym między wielu braćmi.”

 

Wierzący są również nazwani jako pierwociny, gdy czytamy w 1Kor 16:15 „15 Napominam was, bracia: znacie dom Stefanasa, jako ten, który stanowi pierwociny Achai i który się poświęcił na służbę świętym;”

 

oraz w 2Tes 2:13 „13 Lecz my zawsze winniśmy dziękować Bogu za was, bracia umiłowani przez Pana, że wybrał was Bóg do zbawienia jako pierwociny przez uświęcenie Ducha i wiarę w prawdę. „

 

Jak widać wierzący z Achai czy z Tesalonik, którzy przyjęli wiarę w Boga i Mesjasza są pierwocinami dla Boga.

 

Tak samo czytamy, że Kościół jako Ciało Chrystusa jest pierwociną Hbr 12:22-24 „22 Wy natomiast przystąpiliście do góry Syjon, do miasta Boga żyjącego, Jeruzalem niebieskiego, do niezliczonej liczby aniołów, na uroczyste zebranie, 23 do Kościoła pierworodnych, którzy są zapisani w niebiosach, do Boga, który sądzi wszystkich, do duchów sprawiedliwych, które już doszły do celu, 24 do Pośrednika Nowego Testamentu - Jezusa, do pokropienia krwią, która przemawia mocniej niż Abla. „

 

Do Kościoła pierworodnych, jako tych którzy zostali powołani z Ziemi, którzy wiary dochowali, którzy byli przaśni, czyści, szaty swoje wybielili we krwi Baranka.

 

Tak samo ma Bóg pierwociny ze wszystkich pokoleń Izraela, jak czytamy Ap 14:3-5 „3 I śpiewają jakby pieśń nową przed tronem i przed czterema Zwierzętami, i przed Starcami: a nikt tej pieśni nie mógł się nauczyć prócz stu czterdziestu czterech tysięcy - wykupionych z ziemi. 4 To ci, którzy z kobietami się nie splamili: bo są dziewicami; ci, którzy Barankowi towarzyszą, dokądkolwiek idzie; ci spośród ludzi zostali wykupieni na pierwociny dla Boga i dla Baranka, 5 a w ustach ich kłamstwa nie znaleziono: są nienaganni.”

 

Potwierdzenie, że te sto czterdzieści cztery tysiące są z pokoleń Izraela a nie pogan, znajdujemy w Ap 7:2-4 „2 I ujrzałem innego anioła, wstępującego od wschodu słońca, mającego pieczęć Boga żywego. Zawołał on donośnym głosem do czterech aniołów, którym dano moc wyrządzić szkodę ziemi i morzu: 3 «Nie wyrządzajcie szkody ziemi ni morzu, ni drzewom, aż opieczętujemy na czołach sługi Boga naszego». 4 I usłyszałem liczbę opieczętowanych: sto czterdzieści cztery tysiące opieczętowanych ze wszystkich pokoleń synów Izraela:”

 

Widzimy zatem, że już Abel, składał pierwociny dla Boga, potem Izrael, tak i sam Syn Boży jest pierwociną a razem z nim wybrani w Izraela oraz wybrani z narodów i języków o czy czytamy w Ap 7:9 „9 Potem ujrzałem: a oto wielki tłum, którego nie mógł nikt policzyć, z każdego narodu i wszystkich pokoleń, ludów i języków, stojący przed tronem i przed Barankiem. Odziani są w białe szaty, a w ręku ich palmy.”

 

Dlatego czuwajmy abyśmy nie byli potępieni z tym światem.

 

DATA SKŁADANIA PIERWOCIN

 

Święto Przaśników jest ściśle związane ze składaniem pierwocin i od tego dnia wyliczano datę następnego święta Szawuot czyli Pięćdziesiątnicy. Zobaczmy co na ten temat czytamy w Biblii?

 

Zacznijmy od IIIMoj/Kpł 23:6-16 „„6 A piętnastego dnia tego miesiąca jest Święto Przaśników dla Pana - przez siedem dni będziecie jedli tylko przaśne chleby. (maccot) 7 Pierwszego dnia będzie dla was zwołanie święte: nie będziecie wykonywać żadnej pracy. 8 Przez siedem dni będziecie składali w ofierze dla Pana ofiarę spalaną, siódmego dnia będzie święte zwołanie, nie będziecie [w tym dniu] wykonywać żadnej pracy». 9 Potem Pan powiedział do Mojżesza: 10 «Mów do Izraelitów i powiedz im: Kiedy wejdziecie do ziemi, którą Ja wam dam, i zbierzecie plon, przyniesiecie kapłanowi snop jako pierwociny waszego plonu. 11 On dokona gestu kołysania snopa przed Panem, aby był przez Niego łaskawie przyjęty. Dokona nim gestu kołysania w następnym dniu po szabacie. 12 W dniu gestu kołysania snopa złożycie ofiarę całopalną dla Pana, baranka bez skazy, urodzonego w tym samym roku, 13 wraz z ofiarą pokarmową dwóch dziesiątych efy najczystszej mąki zaprawionej oliwą, jako ofiarę spalaną, miłą woń dla Pana, a także ofiarę płynną - ćwierć hinu wina. 14 Aż do tego dnia nie będziecie jedli ani chleba (lehem), ani prażonych ziaren, ani kaszy, zanim nie przyniesiecie daru dla waszego Boga. Jest to ustawa wieczysta dla waszych pokoleń, we wszystkich waszych siedzibach. 15 I odliczycie sobie od dnia po szabacie, od dnia, w którym przyniesiecie snopy do wykonania nimi gestu kołysania, siedem tygodni pełnych, 16 aż do dnia po siódmym szabacie odliczycie pięćdziesiąt dni i wtedy złożycie nową ofiarę pokarmową dla Pana”.

 

Z tych wersetów dowiadujemy się, że od piętnastego dnia mamy jeść przaśne chleby – czyli maccot, stąd nazwa przaśnego chleba – maca, dalej czytamy, że po szabacie przyniosą snop aby wykonać nim gest kołysania i od tego dnia policzycie siedem pełnych tygodni. Ważne też są słowa jakie znajdujemy w w. 14 „Aż do tego dnia nie będziecie jedli ani chleba (lehem), ani prażonych ziaren, ani kaszy, zanim nie przyniesiecie daru dla waszego Boga. Jest to ustawa wieczysta dla waszych pokoleń, we wszystkich waszych siedzibach.”

 

Czy zauważyliście, że w tym wersecie na określenie chleba jest użyte słowo „lehem” a nie „maccot”? Co to znaczy? Znaczy to, że na określenie zwykłego chleba używano słowa „lehem” a na określenie chleba przaśnego, słowa „maccot”

 

Na potwierdzenie tego zobaczmy np. IMoj/Rdz 14:18 „18 Melchizedek zaś, król Szalemu, wyniósł chleb (lehem) i wino.”

 

Melchizedek wyszedł na spotkanie Abrama z chlebem i winem.

 

Dalej czytamy w IMoj/Rdz 18:5 „5 Ja zaś pójdę wziąć nieco chleba (lehem), abyście się pokrzepili.”

 

Tak samo Abraham przyjął gości chlebem i przygotował ucztę.

 

Natomiast zobaczcie co zrobił Lot IMoj/Rdz 19:3 „3 Gdy on usilnie ich prosił, zgodzili się i weszli do jego domu. On zaś przygotował wieczerzę, poleciwszy upiec chleba przaśnego (umaccot). I posilili się.”

 

Aniołów, którzy go odwiedzili poczęstował przaśnym chlebem - „umaccot”, nie dał im zwykłego chleba – „lehem”.

 

Tak samo czytamy w IIMoj/Wj 12:8 „8 I tej samej nocy spożyją mięso pieczone w ogniu, spożyją je z chlebem niekwaszonym (umaccot) i gorzkimi ziołami.”

 

Widzimy, że podczas spożywania baranka Paschalnego spożywano jak czytamy chleb niekwaszony – „umaccot”

 

Myślę, że widać jasno, iż stosowano na określenie zwykłego chleba inne określenie niż na określenie chleba przaśnego.

 

Aby rozwiać wszelkie wątpliwości, chciałbym przytoczyć jeszcze jeden werset z IIIMoj/Kpł 7:12-13 „12 Jeżeli kto składa ją jako ofiarę dziękczynną, to dołączy do tej ofiary dziękczynnej także i placki przaśne (hallot maccot) rozczynione oliwą i przaśne podpłomyki (ureqiqe maccot); z najczystszej mąki, zaprawionej oliwą, będą przyrządzone placki. 13 Obok placków z ciasta (hleba) kwaszonego (lehem hamec) będzie złożony jego dar poza ofiarą dziękczynną biesiadną.”

 

Na przykładzie tego tekstu jasno wynika, że stosowano dwa określenia, inne na chleb kwaszony i inne na chleb przaśny.

 

Mając to na uwadze, jak zatem należy rozumieć słowa zapisane w IIIMoj/Kpł 23:14 „14 Aż do tego dnia nie będziecie jedli ani chleba (welehem), ani prażonych ziaren, ani kaszy, zanim nie przyniesiecie daru dla waszego Boga. Jest to ustawa wieczysta dla waszych pokoleń, we wszystkich waszych siedzibach.”

 

Widzimy z tego wersetu, że do dnia złożenia pierwocin nie mogli jeść zwykłego chleba i prażonych ziaren. Rodzi się pytanie CZY MOGLI ZŁOŻYĆ PIERWOCINY PODCZAS ŚWIĘTA PRZAŚNIKÓW?!.

 

Jak czytamy od tego czasu, gdy złożysz pierwociny możesz jeść chleb i prażone ziarna. Jak mogli jeść chleb skoro trwały Przaśniki? Przecież czytaliśmy, że przez siedem dni nie można było jeść chleba „lehem”

 

Czyli tak naprawdę, należało złożyć pierwociny zaraz po zakończeniu Przaśników, wtedy po szabacie, który jest dniem ruchomym, tak samo jak święto Przaśników, składa się pierwociny i można już jeść chleb, bo mamy koniec Przaśników. Jak wiemy obecna praktyka jest inna. Jedni wskazują na dzień po szabacie tygodniowym i od tego dnia liczą siedem szabatów, wtedy Pięćdziesiątnica wypada zawsze w niedzielę. Inni natomiast liczą pierwszy dzień po szabacie świątecznym a wtedy Pięćdziesiątnica nie wypadnie w niedzielę. Czyli z dwóch stosowanych metod wyliczania dnia Pięćdziesiątnicy, żadna nie jest zgodna z tym co czytamy, aby to było po zakończeniu Przaśników, gdyż dopiero wtedy można jeść chleb.

 

Z pomocą przychodzi nam Jozue, gdy czytamy jaka była faktycznie praktyka, czytajmy w Joz 5:10-11 „10 Rozłożyli się obozem Izraelici w Gilgal i tam obchodzili Paschę czternastego dnia miesiąca wieczorem, na stepach Jerycha. 11 Następnego dnia Paschy jedli z plonu tej krainy, chleby przaśne (maccot) i ziarna prażone tego samego dnia.”

 

Gdy uważnie wczytamy się w tekst, to mamy tam takie informacje, „Następnego dnia Paschy jedli z plonu tej krainy, chleby przaśne (maccot) i ziarna prażone tego samego dnia.”

 

Kiedy mogli jeść prażone ziarna? Jak złożyli pierwociny. Pierwociny mieli złożyć po szabacie. Jak czytamy u Jozuego, było to następnego dnia. Co to znaczy następnego dnia? Jak wiemy Pasche spożywano 15 nisan i był to szabat świąteczny, czyli następnego dnia jest to 16 nisan. Wskazuje to jasno, że pierwociny składano po szabacie świątecznym a nie składano ich po szabacie tygodniowym.

 

Jest też ważna informacja w tym wersecie o której trzeba powiedzieć, „spożywali chleby przaśne – maccot”. Dlatego mogli złożyć pierwociny bo nadal spożywali chleby przaśne a nie zwykły chleb „lehem”. Dlatego uważam, że obliczanie omerów powinno się zaczynać od pierwszego dnia po szabacie świątecznym a nie po szabacie tygodniowym.

 

Na potwierdzenie tego, że powinno się to robić po szabacie świątecznym, możemy jeszcze przeczytać IIIMoj/Kpł 23:15 „15 I odliczycie sobie od dnia po szabacie, od dnia, w którym przyniesiecie snopy do wykonania nimi gestu kołysania, siedem tygodni pełnych.”

 

Jasno z tego wersetu wynika, że mamy liczyć siedem tygodni od dnia kiedy przyniesiecie snopy. Nie ma tu mowy, że snopy macie przynieść po szabacie tygodniowym i od tego dnia będziecie liczyć omery.

 

Ktoś może powiedzieć, że w tekście hebrajskim jest „ seba sabbatot teimimot -siedem pełnych szabatów będzie”, faktycznie tak jest w tekście hebrajskim.

 

Zobaczmy jak to rozumieli sami Żydzi, gdy przetłumaczyli ten werset na grecki w Septuagincie a brzmi on tak „15 Od dnia po szabacie, czyli od dnia, w którym przynieśliście snop przedłożenia, odliczać będziecie siedem pełnych tygodni.” (za „Septuaginta” – Remigiusz Popowski – wyd. Vocatio str 151).

 

Dla mnie jasno wynika, że rozumieli to jako siedem pełnych tygodni. Zwrot „siedem pełnych szabatów” też jest właściwy, gdyż jak się dobrze zastanowimy, to faktycznie wypadało siedem szabatów, gdyż dzień Pięćdziesiątnicy jest szabatem, niezależnie od szabatu tygodniowego, jest szabatem świątecznym.

 

Dlatego w roku 2020 święto Pięćdziesiątnicy wypada w piątek 29 maja i jest szabatem świątecznym w którym należy się zgromadzać.

 

Pokazuje nam to po raz kolejny, że warto wnikliwie badać Słowo Boże, co ważne, upada następny koronny dowód dla „nie dzielników”, że zamiast soboty jest niedziel bo właśnie w niedzielę Bóg wylał Ducha św. Jak widzimy nie jest to tak oczywiste, jakby się wydawało. Tak samo, jak nie może być argumentem świecenia niedzieli, zmartwychwstanie Pana Jezusa, gdyż On zmartwychwstał w sobotę, ale to już inny temat.

 

Życzę błogosławionego szabatu, owocnego badania Słowa Bożego i szukania w nim nowych treści, ten komentarz, jest tylko zachętą do dalszej samodzielnej pracy, nie sposób w kilku słowach o wszystkim wspomnieć.

 

Dzisiaj mamy dzień Jom Kippur, zwany także Dniem Pojednania, Dniem Przebłagania lub Dniem Sądnym.

 

Jest to jeden jedyny dzień w roku gdy Izrael miał nakaz stawać przed Bogiem w poście i wyznawać swoje grzechy, jeden jedyny dzień w roku, gdy arcykapłan wchodził za zasłonę w Namiocie Spotkania i oglądał Arkę Przymierza, palił tam kadzidło i kropił krwią Arkę Przymierza dla oczyszczenia z grzechów najpierw za siebie a potem za lud.

 

W dzisiejszym komentarzu chciałbym zwrócić uwagę na: Kapłana Melchizedeka, Jeszua jako Arcykapłan, Szabat i Post

 

KAPŁAN NA WZÓR MELCHIZEDEKA

 

Czytając IMoj/Rdz 14:18-20 „18 Melchizedek zaś, król Szalemu, wyniósł chleb i wino; a [ponieważ] był on kapłanem Boga Najwyższego,”

Widzimy tajemnicza postać, kapłana o imieniu Melchizedek, któremu Abraham składa dziesięcinę w zamian za to otrzymuje błogosławieństwo. Poza tym jednym zapisem, nic więcej w Torze nie znajdziemy.

Coś wie Psalmista, ale chyba jest to bardziej jako proroctwo niż objawienie nowej prawdy, gdy czytamy Ps 110:4 „4 Pan przysiągł i żal Mu nie będzie: «Tyś Kapłanem na wieki na wzór Melchizedeka». „

 

Tylko tyle znajdujemy na ten temat w Tanachu, dopiero objawienia jakie otrzymał ap. Paweł wyjaśnia nam Boży plan. Poświęconych jest temu kilka miejsc w liście do Hebrajczyków. Własnie Hebrajczykom, czyli żydom należało to wyjaśnić i jak zobaczymy ap. Paweł to właśnie czyni.

 

Czytajmy zatem: Hbr 5:5-10 „5 Podobnie i Chrystus nie sam siebie okrył sławą przez to, iż stał się arcykapłanem, ale [uczynił to] Ten, który powiedział do Niego: Ty jesteś moim Synem, Jam Cię dziś zrodził, 6 jak i w innym : Tyś jest kapłanem na wieki na wzór Melchizedeka.”

TY JESTEŚ KAPŁANEM NA WZÓR MELCHIZEDEKA, widzimy zatem, że Melchizedek, wskazywał na Mesjasza.

 

Czytajmy jednak dalej: Hbr 6:19-20 „19 Trzymajmy się jej jako bezpiecznej i silnej kotwicy duszy, , która przenika poza zasłonę, 20 gdzie Jezus poprzednik wszedł za nas, stawszy się arcykapłanem na wieki na wzór Melchizedeka.”

 

Bardzo ważny tekst, który jest ściśle związany z dzisiejszym świętem, zobaczcie Jeszua wszedł poza zasłonę, czyli do miejsca Najświętszego, gdzie jak czytaliśmy, wchodził arcykapłan i tylko raz do roku.

 

Jak wiemy ta zasłona podczas śmierci Mesjasza został rozerwana Ew. Mt 27:51 „51 A oto zasłona przybytku rozdarła się na dwoje z góry na dół; ziemia zadrżała i skały zaczęły pękać.” Czytaj też o tym w ew. Mk 15:38 oraz ew. Łk 23:44-46.

 

Apostoł Paweł wyraźnie łączy Melchizedeka z Jeszuą Mesjaszem, gdy czytamy Hbr 7:1-4 „1 Ten to Melchizedek, król Szalemu, kapłan Boga Najwyższego, wyszedł na spotkanie Abrahama, wracającego po rozgromieniu królów, i udzielił mu błogosławieństwa. 2 Jemu Abraham także wydzielił dziesięcinę z całego [łupu]. Imię jego najpierw oznacza króla sprawiedliwości, a następnie także króla Szalemu, to jest Króla Pokoju. 3 Bez ojca, bez matki, bez rodowodu, nie ma ani początku dni, ani też końca życia, upodobniony zaś do Syna Bożego, pozostaje kapłanem na zawsze.”

 

Czytając dalej pokazuje, że Jeszua jest kapłanem według obietnicy a nie Prawa, Hbr 7:14-17 „14 Wiadomo przecież, że nasz Pan wyszedł z pokolenia Judy, a Mojżesz nic nie wspomniał o kapłanach z tego pokolenia. 15 Jest to jeszcze bardziej oczywiste i wskutek tego, że na podobieństwo Melchizedeka występuje inny kapłan, 16 który stał się takim nie według przepisu prawa cielesnego, ale według siły niezniszczalnego życia. 17 Dane Mu jest bowiem takie świadectwo: Ty jesteś kapłanem na wieki na wzór Melchizedeka.”

oraz: Hbr 7:21-27 „21 Ten właśnie przez przysięgę Tego, który do Niego powiedział: Poprzysiągł Pan, a nie będzie żałował: Ty jesteś kapłanem na wieki. 22 O tyle też Jezus stał się poręczycielem lepszego przymierza. 23 I gdy tamtych wielu było kapłanami, gdyż śmierć nie zezwalała im trwać przy życiu, 24 Ten właśnie, ponieważ trwa na wieki, ma kapłaństwo nieprzemijające. 25 Przeto i zbawiać na wieki może całkowicie tych, którzy przez Niego zbliżają się do Boga, bo zawsze żyje, aby się wstawiać za nimi.”

 

Zobaczmy jak są to ważne słowa, Jeszua jest kapłanem na wzór Melchizedeka, kapłanem według obietnicy, wszedł do miejsca najświętszego i wstawia się za nami. Nie jest jak inni kapłani, bo żyje na wieki i uczynił to raz na zawsze. Chwała Bogu.

 

JESZUA JAKO ARCYKAPŁAN

 

Chciałbym zwrócić uwagę na wersety jakie czytamy w IIIMoj/Kpł 16:6-10 „6 Potem Aaron przyprowadzi cielca na ofiarę przebłagalną za siebie samego i dokona przebłagania za siebie i za swój dom. 7 Weźmie dwa kozły i postawi je przed Panem, przed wejściem do Namiotu Spotkania.”

O wypuszczaniu zwierząt przy ofiarach czytamy też w IIIMoj/Kpł 14:7-8, ale nie to jest naszym głównym rozważaniem.

 

Czytajmy dalej IIIMoj/Kpł 16:11, 15-16 „15 Potem zabije kozła jako ofiarę przebłagalną za lud, wniesie krew jego poza zasłonę i uczyni z tą krwią to samo, co uczynił z krwią cielca. Pokropi nią przebłagalnię z góry i z przodu 16 i dokona przebłagania nad Miejscem Świętym za nieczystości Izraelitów i za ich przestępstwa według wszystkich ich grzechów.”

dalej IIIMoj/Kpł 16:20-22 „21 Aaron położy obie ręce na głowę żywego kozła, wyzna nad nim wszystkie winy Izraelitów, wszystkie ich przestępstwa dotyczące wszelkich ich grzechów, włoży je na głowę kozła i każe człowiekowi do tego przeznaczonemu wypędzić go na pustynię.”

 

Z przeczytanych tekstów widzimy że arcykapłan, po oczyszczeniu siebie z grzechów, wchodził drugi raz za zasłonę w krwią kozła w celu oczyszczenia za grzechy ludu. Potem brał drugiego kozła i składał grzechy ludu na jego głowę, następnie kozioł był wypędzany na pustynie w późniejszym czasie zgodnie z tym co podaje Miszna, strącany ze skały, z urwiska.

 

Apostoł Paweł w bardzo piękny sposób pokazuje jak to wszystko wskazywało na Jeszue Mesjasza, jak właśnie to święto, Jom Kippur, Dzień Przebłagania, już wtedy długo przed przyjściem Mesjasza, o Nim mówił.

 

Czytajmy zatem Hbr 9:11-15 „11 Ale Chrystus, zjawiwszy się jako arcykapłan dóbr przyszłych, przez wyższy i doskonalszy, i nie ręką - to jest nie na tym świecie - uczyniony przybytek, 12 ani nie przez krew kozłów i cielców, lecz przez własną krew wszedł raz na zawsze do Miejsca Świętego, zdobywszy wieczne odkupienie.”

Dalej ap. Paweł napisał Hbr 9:22-28 „22 I prawie wszystko oczyszcza się krwią według Prawa, a bez rozlania krwi nie ma odpuszczenia [grzechów]. 23 Przeto obrazy rzeczy niebieskich w taki sposób musiały być oczyszczone, same zaś rzeczy niebieskie potrzebowały o wiele doskonalszych ofiar od tamtych. 24 Chrystus bowiem wszedł nie do świątyni, zbudowanej rękami ludzkimi, będącej odbiciem prawdziwej [świątyni], ale do samego nieba, aby teraz wstawiać się za nami przed obliczem Boga, 25 nie po to, aby się często miał ofiarować jak arcykapłan, który co roku wchodzi do świątyni z krwią cudzą. 26 Inaczej musiałby cierpieć wiele razy od stworzenia świata. A tymczasem raz jeden ukazał się teraz na końcu wieków na zgładzenie grzechów przez ofiarę z samego siebie.”

 

Myślę, że zgodzicie się ze mną, że wyraźnie, to o czym napisał ap. Paweł, wskazuje na Jom Kippur, bo tylko w dzień tego święta to wszystko się działo. Jeszua wszedł do miejsca Najświętszego i tam wstawia się za nami. Uczynił to raz na zawsze, w oznaczonym przez Boga czasie. Oczyścił swoja krwią miejsce Najświętsze i oczyszcza swoja krwią swój lud, czyż nie tak? Czyż w chrzcie wodnym, właśnie przez krew Jeszuy nie mamy odpuszczenia naszych grzechów? Mamy. Chwała za to Bogu.

 

Jak czytamy Hbr 10:14-22 „18 Gdzie zaś jest ich odpuszczenie, tam już więcej nie zachodzi potrzeba ofiary za grzechy. 19 Mamy więc, bracia, pewność, iż wejdziemy do Miejsca Świętego przez krew Jezusa. 20 On nam zapoczątkował drogę nową i żywą, przez zasłonę, to jest przez ciało swoje. 21 Mając zaś kapłana wielkiego, który jest nad domem Bożym, 22 przystąpmy z sercem prawym, z wiarą pełną, oczyszczeni na duszy od wszelkiego zła świadomego i obmyci na ciele wodą czystą.”

 

Alleluja, Chwała Bogu i Chwała Jeszule Mesjaszowi. Amen.

 

Zobaczcie jak Bóg to pięknie zaplanował, jak wszystko w tym święcie wskazywało na Jeszue, czytajmy IIIMoj/Kpł 16:27-28 „27 Cielec zaś ofiary przebłagalnej i kozioł ofiary przebłagalnej, których krew była użyta do obrzędu przebłagania w Miejscu Świętym - będą wyniesione poza obóz i spalone ogniem razem ze skórą, mięsem i zawartością jelit.” Co napisał ap. Paweł? Czytajmy Hbr 13:10-15 „11 Ciała bowiem tych zwierząt, których krew arcykapłan wnosi do świątyni jako ofiarę przebłagalną, pali się poza obozem. 12 Dlatego i Jezus, aby krwią swoją uświęcić lud, poniósł mękę poza miastem.”

 

Dlatego i Jeszua zginął poza miastem, tak miało być i tak się stało. Zobaczcie, jak arcykapłan wchodził z kadzidłem, do miejsca najświętszego tak samo i Jeszua gdy czytamy „15 Przez Niego więc składajmy Bogu ofiarę czci ustawicznie, to jest owoc warg, które wyznają Jego imię.”

 

Kiedy wyznajemy Jego imię? Czy nie w modlitwie? Tak w modlitwie. I potwierdza to też Słowo Boże, że modlitwa jest jak kadzidło, czytajmy Ap 5:8 „8 A kiedy wziął księgę, czworo Zwierząt i dwudziestu czterech Starców upadło przed Barankiem, każdy mając harfę i złote czasze pełne kadzideł, którymi są modlitwy świętych.”

czy też Ap 8:3-4 „4 I wzniósł się dym kadzideł, jako modlitwy świętych, z ręki anioła przed Bogiem.”

 

Przeto gdy my wołamy do Jeszuy Mesjasza wyznając Jego imię, prosząc Jego o wstawiennictwo, o wybaczenie naszych win, naszych grzechów, to te modlitwy są kadzidłem, z którym Jeszua staje przed Ojcem i wstawia się za nami. Tak jak arcykapłan wstawiał się tutaj na ziemi, tak Jeszua wstawia się za nami w niebie, jest ta ofiara doskonałą, złożona raz na zawsze.

 

Czy zatem dzisiaj, dla nas, to święto nie ma już żadnego znaczenia? Pomyślcie, czy dzisiaj nie zdarzają nam się grzechy, zaciąganie nieczystości, czy inne sytuacje życiowe z których nie jesteśmy zadowolenia, za które przepraszaliśmy Boga? Jestem przekonany, że każdy ma takie sytuacje. Dlatego Bóg wyznaczył w swoich Świętych Czasach, taki dzień, abyśmy mogli przyjść w modlitwie i poście przed Boże oblicze, abyśmy wyznali swoje grzechy i modlili się do naszego Pana i Zbawiciela Jeszuy Mesjasza o ich darowanie.

 

Pomyślcie o tym. Ja uważam, że warto, że trzeba, właśnie w ten dzień to uczynić i to czynię. Szalom.

 

SZABAT I POST

 

Ze świętem Jom Kippur, jest ściśle związany szabat i post, czytamy o tym IIIMoj/Kpł 16:29-31

„31 Będzie to dla was święty szabat odpoczynku. Będziecie w tym dniu pościć. Jest to ustawa wieczysta.”

oraz IIIMoj/Kpł 23:26-32

„27 «Dziesiątego dnia siódmego miesiąca jest Dzień Przebłagania. Będzie to dla was zwołanie święte. Będziecie pościć i będziecie składać Panu ofiary spalane. 28 W tym dniu nie będziecie wykonywać żadnej pracy, bo jest to Dzień Przebłagania, ażeby dokonano przebłagania za wasze winy przed Panem, Bogiem waszym. 29 Każdy człowiek, który nie będzie pościł tego dnia, będzie wyłączony spośród swego ludu. 30 Każdego człowieka, który będzie pracował tego dnia, wytracę spośród jego ludu. 31 Żadnej pracy nie będziecie wykonywać. Jest to ustawa wieczysta dla wszystkich pokoleń, we wszystkich waszych siedzibach. 32 Będzie to dla was uroczysty szabat. Będziecie pościli. Dziewiątego dnia miesiąca, wieczorem, to jest od wieczora do wieczora, będziecie obchodzić wasz szabat».”

 

Z tych dwóch tekstów wynika, dla mnie jasno, że w Jom Kippur był nakazany post oraz nakazany szabat świąteczny. Jak wiemy Jom Kippur jest świętem ruchomym i może wypadać w różne dni, w tym roku wypada w środę.

 

Post jak wiemy jest w Biblii znany i był praktykowany przez wielu, czytamy o tym na przykład: Ne 1:4 „4 I oto, gdy to usłyszałem, usiadłem, płakałem i trapiłem się całymi dniami, pościłem i modliłem się w obecności Boga niebios.” Nehemiasz, czy król Dawid 2Sm 12:20-23 „22 Odrzekł: «Dopóki dziecko żyło, pościłem i płakałem, gdyż mówiłem sobie: "Kto wie, może Pan nade mną się ulituje i dziecko będzie żyło?" 23 Tymczasem umarło. Po cóż mam pościć? Czyż zdołam je wskrzesić? Ja pójdę do niego, ale ono do mnie nie wróci».” czy Estera Est 4:16 „16 «Idź, zgromadź wszystkich Żydów, którzy znajdują się w Suzie. Pośćcie za mnie, nie jedząc i nie pijąc trzy dni, nocą i dniem. Ja też i dziewczęta moje będziemy pościły podobnie. Potem pójdę do króla, choć to niezgodne z prawem, a jeśli zginę, to zginę».”

 

Czasami wierzący zastanawiają się co to znaczy post, jak to rozumieć, niektórzy mówią, że postem też jest powstrzymywani się od przyjemności, np. oglądanie telewizji.

 

Czy jednak tak jest? Nie. Postem w Biblii jest powstrzymywanie się od jedzenia i picia, jak czytaliśmy u Estery, jak czytamy w VMoj/Pwt 9:9 „9 Gdy wchodziłem na górę, by otrzymać kamienne tablice Przymierza, zawartego z wami przez Pana, i czterdzieści dni i czterdzieści nocy przebywałem na górze nie jedząc chleba, nie pijąc wody, „

czy w Mt 4:1-4 „2 A gdy przepościł czterdzieści dni i czterdzieści nocy, odczuł w końcu głód.” oraz Ew Łk 4:1-2 „2 czterdzieści dni, gdzie był kuszony przez diabła. Nic w owe dni nie jadł, a po ich upływie odczuł głód.”

 

Jak widzimy i Mojżesz i Jeszua nic w tym czasie nie jedli i nie pili. Tak jest w Biblii przedstawiona praktyka, post polega na powstrzymywaniu się od jedzenia i od picia.

 

Chciałbym też wspomnieć o szabacie, że w tym dniu jak czytaliśmy, jest też szabat świąteczny, czyli inny od tygodniowego. Widzimy na podstawie Słowa Bożego, że to prawo o szabacie było przestrzegane w Izraelu, bardzo ładnie widać to na przykładzie śmierci Mesjasza J 19:31 „31 Ponieważ był to dzień Przygotowania, aby zatem ciała nie pozostawały na krzyżu w szabat - ów bowiem dzień szabatu był wielkim świętem - Żydzi prosili Piłata, aby ukrzyżowanym połamano golenie i usunięto ich ciała. „

 

Jak wiemy, Piłat dał zgodę i zdjęto ciała, przed końcem dnia i pochowano je w grobach, tak aby nie pozostały na drugi dzień, czyli na szabat, który zaczynał się po zachodzie słońca. Dlaczego o tym wspominam? Spotkałem się z nauka, że szabat zaczyna się o wschodzi słońca, rano, jednak ze słowa Bożego to, bynajmniej dla mnie, nie wynika. Wyraźnie czytaliśmy w IIIMoj/Kpł 23:26-27 i 32 „32 Będzie to dla was uroczysty szabat. Będziecie pościli. Dziewiątego dnia miesiąca, wieczorem, to jest od wieczora do wieczora, będziecie obchodzić wasz szabat».”

 

Od wieczora dnia dziewiątego do wieczora dnia dziesiątego, myślę, że nie ma wątpliwości co do tekstu. Słyszałem, że to było prawo o szabacie na Jom Kippur, czy na pewno” Przecież u Jana czytamy, nie o Jom Kippur tylko o Przaśnikach, gdy Jeszua był ukrzyżowany to była Pascha i Przaśniki, a zatem całkiem inne święto.

Niech dobry Bóg Was błogosławi i strzeże, niech odpuszcza nam nasze winy i zachowa w kręgu swojej łaski. Szabat Szalom.

 

Życzę błogosławionego szabatu, owocnego badania Słowa Bożego i szukania w nim nowych treści, ten komentarz, jest tylko zachętą do dalszej samodzielnej pracy, nie sposób w kilku słowach o wszystkim wspomnieć.

 

Jom Teruah – Dzień Trąbienia, jest to jedyny nów, jedyny dzień w którym Bóg nakazał szabat i święte zgromadzenie. Nie znalazłem w Biblii aby na inny nów, Bóg nakazał szabat i święte zgromadzenie. Dlatego miejmy to na uwadze, pomyślmy dlaczego właśnie Bóg wybrał ten dzień.

 

Prawo o trąbach znajdziemy w IVMoj/Lb 10:10 „10 Również w wasze dni radosne, w dni święte, na nowiu księżyca, przy waszych ofiarach całopalnych i biesiadnych będziecie dąć w trąby; one będą przypomnieniem o was przed Panem. Jam jest Pan, Bóg wasz».”

 

BĘDĄ PRZYPOMNIENIEM O WAS, dlatego dobrze jest aby szofar zabrzmiał, nie tylko na święto trąbienia ale i na inne święte czasy Pana, takie jak szabaty, Pesach i Przaśniki, Pięćdziesiątnicę wreszcie na Dzień Pojednania czy Namioty. Trąbiono też gdy zwoływano lud, na święte zgromadzenie. Szofar od zawsze był obecny w życiu ludu Bożego, szkoda, że tak rzadko jest obecny w życiu chrześcijan, mimo, że wiedzą o tym, iż przyjście naszego Pana poprzedzi dźwięk szofaru.

 

Ważne jest abyśmy sobie uświadomili, że nie są to święta żydowskie, judaizmu, to są jak czytamy Święte Czas Pana IIIMoj/Kpł 23:2,4 „2 «Mów do Izraelitów i powiedz im: Oto czasy święte Pana, na które będziecie wzywać ich zwołaniami świętymi, to są moje czasy święte!”

 

Czyli i dla nas, którzy mienimy się ludem Bożym, powinny to również być czasy święte. Jak wielu dzisiaj chrześcijan, zastąpiło Święte Czasy Pana, czasami świętymi pogańskimi. Pomyślcie czy nie warto powrócić do Bożych nakazów i Bożych świąt? Moim zdaniem, zdecydowanie warto i szczerze do tego namawiam, porzućmy pogańskie święta i zwyczaje, których tak wiele wokół nas. Szalom.

 

Dzień Trąbienia jest nakazany przez Boga (niech będzie błogosławione imię Jego) a czytamy o tym w IIIMoj/Kpł 23:-25 „24 «Powiedz Izraelitom: Pierwszego dnia siódmego miesiąca będziecie obchodzić uroczysty szabat, trąbienie w róg i święte zwołanie. 25 Nie będziecie wykonywać żadnej pracy. Złożycie ofiary spalane dla Pana».

Dzisiaj wielu zastanawia się dlaczego Bóg nakazał to święto, jak widać nie znajdujemy przy tym nakazie, żadnego uzasadnienia. Dla mnie nakaz jest nakazem i nie ma co specjalnie dyskutować. Nie mniej jednak, myślę, że ten dzień jest połączony z następnymi świętami Bożymi, czyli Dzień Pojednania (10 Tiszri) i Święto Namiotów (15-22 Tiszri czytaj IIIMoj/Kpł 23:26-28 i 34-35.

 

Czyli Dzień Trąbienia ogłasza, że za 10 dni będzie Dzień Sądu/ Dzień Przebłagania za grzechy, dlatego zatrzymajmy się w swoich sprawach codziennych, sprawdźmy jakie jest nasze życie, abyśmy ostali się na sądzie, nie byli wykluczeni z Bożego ludu, aby dobry Bóg nam wybaczył, aby wstawiennictwo Jeszuy Mesjasza było dla nas skuteczne, aby Bóg rozpiął nad nami namiot.

 

Dlatego szofar ogłaszał ten dzień czytaj IVMoj/Lb 29:1 „1 W pierwszym dniu siódmego miesiąca będziecie mieć zwołanie święte; wtedy nie wolno wykonywać żadnej pracy. Będzie to dla was dzień trąbienia.”

 

Szofar, jak wspomniałem na początku, od zawsze był obecny w życiu Izraela. Zobaczmy kilka przykładów.

JOZUE, gdy zdobywał Jerycho szedł z Arka Przymierza i szofarami Joz 6:3-5 „4 Siedmiu kapłanów niech niesie przed Arką siedem trąb z rogów baranich. Siódmego dnia okrążycie miasto siedmiokrotnie, a kapłani zagrają na trąbach. 5 Gdy więc zabrzmi przeciągle róg barani i usłyszycie głos trąby, niech cały lud wzniesie gromki okrzyk wojenny, a mur miasta rozpadnie się na miejscu i lud wkroczy, każdy wprost przed siebie».”

GEDEON, zwołał lud Sdz 6:34 „34 Ale duch Pana ogarnął Gedeona, który zatrąbił w róg i zgromadził przy sobie ród Abiezera. „ otoczył wroga z trzystoma szofarami Sdz 7:16-22 „18 Gdy zatrąbię w róg ja i wszyscy, którzy są ze mną, wówczas i wy zatrąbicie w rogi dokoła obozu i będziecie wołać: Za Pana i za Gedeona!»”

ASA. Gdy Izraelici za króla Asy, zobowiązali się szukać Boga z całego serca, potwierdzał to również dźwięk szofaru 2Krn 15:12-15 „14 Przysięgli więc wobec Pana (Jahwe) donośnie wśród okrzyków radości i dźwięków trąb i rogów. „

 

U Nehemiasza czytamy, że pierwszego dnia siódmego miesiąca zebrał się lud i czytano Prawo Boże i go wykładano Ne 8:2-3 i 10-12 „2 Pierwszego dnia miesiąca siódmego przyniósł kapłan Ezdrasz Prawo przed zgromadzenie, w którym uczestniczyli przede wszystkim mężczyźni, lecz także kobiety oraz wszyscy inni, którzy byli zdolni słuchać.”

Jest to dla nas wskazówką, aby w ten dzień, jak mówi Pismo, zwołać święte zgromadzenie, czytać z księgi Prawa Bożego i je badać, nie zapominając o modlitwie i oddaniu Bogu należytej czci i chwały.

Wspominają też o tym Psalmy, gdy czytamy Ps 47:2-6 „ 2 Wszystkie narody, klaskajcie w dłonie,

wykrzykujcie Bogu radosnym głosem, … 6 Wstąpił Bóg wśród radosnych okrzyków, Pan przy dźwięku trąby.” Ps 81:2-5 mówi „4 Dmijcie w róg na nowiu, podczas pełni, w nasz dzień uroczysty! 5 Bo to jest ustawa w Izraelu, przykazanie Boga Jakubowego.” Ps 100:1-4 „Wykrzykujcie na cześć Pana, wszystkie ziemie; 2 służcie Panu z weselem! Wśród okrzyków radości stawajcie przed Nim!”

 

Słowo Boże poucza nas aby nasza modlitwa był głośna, gorliwa, WYKRZYKUJCIE NA CZEŚĆ PANA, jak często widzę wśród wierzących, jak ich modlitwa jest cicha i ledwo słyszalna, może czas to zmienić? Pomyślcie o tym, lud Izraela do Boga modlił się głośno, kto czyta ten o tym wie. Gdy Anna modliła się bez słów, to kapłan Hekli pomyślał, że jest pijana i skarcił ją.

 

Szofar ma też znaczenie eschatologiczne, zapowiadające Dzień Sądu, Dzień Pański, sąd nad tym światem, powtórne przyjście Jeszuy Mesjasza.

 

Zobaczmy co na ten temat można znaleźć w Słowie, gdy otworzymy Zachariasza to czytamy Za 9:14 „ … i Pan, Bóg wszechmogący, zadmie w róg. Nadciągnie w szumie wichru z południa.” U proroka Joela czytamy Jl 2:1 i 15 „1 Dmijcie w róg na Syjonie, a wołajcie na górze mej świętej! Niechaj zadrżą szyscy mieszkańcy kraju, bo nadchodzi dzień Pański, bo jest już bliski.” Prorok Sofoniasz napisał So 1:14-16 „14 Bliski jest wielki dzień Pański, bliski i rychły on bardzo; głos dnia Pańskiego okrutny; wtedy z rozpaczy zakrzyknie i mocarz. 15 Dzień ów będzie dniem gniewu, dniem ucisku i utrapienia, dniem ruiny i spustoszenia, dniem ciemności i mroku, dniem chmury i burzy, 16 dniem trąby i krzyku wojennego - przeciwko miastom obronnym i przeciw basztom wysokim.”

 

Nauczanie o trąbach nie było obce Panu Jezusowi i apostołom. Jeszua wspomina o tym gdy czytamy Mt 24:29-31 „ 31 Pośle On swoich aniołów z trąbą o głosie potężnym, i zgromadzą Jego wybranych z czterech stron świata, od jednego krańca nieba aż do drugiego.”

Apostoł Paweł napisał o tym w 1Tes 4:15-19 „16 Sam bowiem Pan zstąpi z nieba na hasło i na głos archanioła, i na dźwięk trąby Bożej, a zmarli w Chrystusie powstaną pierwsi.” Oraz 1Kor 15:52 "52 W jednym momencie, w mgnieniu oka, na dźwięk ostatniej trąby - zabrzmi bowiem trąba - umarli powstaną nienaruszeni, a my będziemy odmienieni.”

 

Patrzcie ap. Paweł napisał o ostatniej trąbie, czyli wiedział, że będzie ich kilka, a dokładnie siedem. Potwierdza to ap. Jan, gdy napisał o tym w Apokalipsie 8:6-8 „6 A siedmiu aniołów, mających siedem trąb, przygotowało się, aby zatrąbić.”

 

Dalej ap. Jan opisuje jakie skutki na Ziemi będą wywoływały poszczególne trąby, czytamy o tym Ap 8:7-8, dalej 8:10 i 12, następnie Ap 9:13-15 i 20-21, w tym momencie chciałbym zwrócić uwagę na pewne słowa „20 A pozostali ludzie, nie zabici przez te plagi, nie odwrócili się od dzieł swoich rąk, tak by nie wielbić demonów ani bożków złotych, srebrnych, spiżowych, kamiennych, drewnianych, które nie mogą ni widzieć, ni słyszeć, ni chodzić. 21 Ani się nie odwrócili od swoich zabójstw, swych czarów, swego nierządu i swych kradzieży.”

 

Nie będę tych słów komentował, myślę, że są na tyle zrozumiałe, niech przeto każdy z nas się nad nimi zastanowi i zobaczy jak my żyjemy i czy nie mamy w tym udziału. Szalom.

 

I zabrzmi siódma trąba, jak czytamy Ap 11:15-19 „15 I siódmy anioł zatrąbił, i w niebie powstały donośne głosy mówiące: «Nastało nad światem królowanie Pana naszego i Jego Pomazańca i będzie królować na wieki wieków». 16 A dwudziestu czterech Starców, zasiadających na tronach swych przed tronem Boga, padło na oblicza i oddało pokłon Bogu, 17 mówiąc: «Dzięki czynimy Tobie, Panie, Boże wszechmogący, Który jesteś i Który byłeś, żeś objął wielką Twą władzę i zaczął królować.”

Jestem przekonany, że więcej nie trzeba mówić, mam nadzieję, że jasno widać na podstawie przedstawionych wersetów, że szofar ma ważne miejsce w planie Bożym, w sądzie na światem i zbawieniu ludu Bożego.

 

Życzę błogosławionego szabatu, owocnego badania Słowa Bożego i szukania w nim nowych treści, ten komentarz, jest tylko zachętą do dalszej samodzielnej pracy, nie sposób w kilku słowach o wszystkim wspomnieć.

Szabat szalom.

 

Szalom Braterstwo. Dzisiaj mamy ostatni dzień Święta Sukkot. Jest to błogosławiony czas świąt Pańskich. Dziękujemy Bogu za ten czas, za Jego Słowo, pouczenie jakie w nim nam daje.

 

 

Czytając dzisiaj Słowo Boże, chciałbym zwrócić uwagę na słowa jakie Bóg powiedział do Mojżesza w IVMoj/Lb 14:22-23 „22 Wszyscy, którzy widzieli moją chwałę i moje znaki, które działałem w Egipcie i na pustyni, a wystawiali Mnie na próbę już dziesięciokrotnie i nie słuchali mego głosu, 23 ci nie zobaczą kraju, który obiecałem pod przysięgą ich ojcom. Żaden z tych, którzy Mną wzgardzili, nie zobaczy go.”

 

 

Wystawili Mnie na próbę dziesięciokrotnie, czy zwróciliście na to uwagę?

 

 

Pamiętacie jak Izrael wystawiał Boga na próbę w Massa i Meriba, IIMoj/Wj 17:1-7 „1 Całe zgromadzenie Izraelitów wyruszyło na rozkaz Pana z pustyni Sin, aby przebyć dalsze etapy. Potem rozbili obóz w Refidim, gdzie lud nie miał wody do picia. 2 I kłócił się lud z Mojżeszem mówiąc: «Daj nam wody do picia!» Mojżesz odpowiedział im: «Czemu kłócicie się ze mną? I czemu wystawiacie Pana na próbę?»

 

 

Zobaczcie jakie jest Prawo na ten temat VMoj/Pwt 6:16-19 „16 Nie będziecie wystawiali na próbę Pana, Boga waszego, jak wystawialiście Go na próbę w Massa. 17 Będziecie pilnie strzec polecenia Pana, Boga waszego, Jego świadectwa i praw, które wam zlecił. 18 Czyń, co jest prawe i dobre w oczach Pana, aby ci się dobrze powodziło i abyś wreszcie wziął w posiadanie piękną ziemię, którą poprzysiągł Pan przodkom twoim,”

 

 

NIE BĘDZIESZ WYSTAWIAŁ PANA BOGA SWEGO NA PRÓBĘ.

 

 

Przeczytajmy jak piękne pouczenia dała Judyta starszym Izraela, gdy ci stawiali warunki Panu Bogu Jdt 8:10-17 „11 I przyszli do niej, a ona im rzekła: «Posłuchajcie mnie, naczelnicy mieszkańców Betulii! Niesłuszna jest wasza mowa, którą dziś wygłosiliście do narodu, i złożyliście przysięgę, którą wypowiedzieliście [jako warunek] między Bogiem a wami, i oświadczyliście, że wydacie miasto w ręce waszych wrogów, jeżeli w tych dniach Pan nie przyjdzie wam z pomocą. 12 Kim wy właściwie jesteście, żeście wystawiali na próbę w dniu dzisiejszym Boga i postawili siebie ponad Boga między synami ludzkimi? 13 Wy teraz doświadczacie Wszechmogącego Pana i dlatego nigdy nic nie zrozumiecie.”

Niech mowa Judyty i dla nas będzie pouczeniem, gdyż tak samo rozumiał Salomon gdy napisał Mdr 1:1-5 „1 Umiłujcie sprawiedliwość, sędziowie ziemscy! Myślcie o Panu właściwie i szukajcie Go w prostocie serca! 2 Daje się bowiem znaleźć tym, co Go nie wystawiają na próbę, objawia się takim, którym nie brak wiary w Niego.”

 

 

To Prawo, znał i stosował, Jeszua gdy czytamy Mt 4:5-7 „5 Wtedy wziął Go diabeł do Miasta Świętego, postawił na narożniku świątyni 6 i rzekł Mu: «Jeśli jesteś Synem Bożym, rzuć się w dół, jest przecież napisane: Aniołom swoim rozkaże o tobie, a na rękach nosić cię będą, byś przypadkiem nie uraził swej nogi o kamień». 7 Odrzekł mu Jezus: «Ale jest napisane także: Nie będziesz wystawiał na próbę Pana, Boga swego».”

 

 

Wiedział o tym ap. Paweł, gdy pouczał Koryntian 1Kor 10:5-11 „8 Nie oddawajmy się też rozpuście, jak to czynili niektórzy spośród nich, i padło ich jednego dnia dwadzieścia trzy tysiące. 9 I nie wystawiajmy Pana na próbę, jak wystawiali Go niektórzy z nich i poginęli od wężów. 10 Nie szemrajcie, jak niektórzy z nich szemrali i zostali wytraceni przez dokonującego zagłady.”

 

 

To Bóg poddaje nas próbie, my nie powinniśmy Go na próbę wystawiać, Ps 26:2-3 „2 Doświadcz mnie, Panie, wystaw mnie na próbę, wybadaj moje nerki i serce:”

 

 

Jak napisał o tym pięknie ap. Paweł w Hbr 12:6-12 „6 Bo kogo miłuje Pan, tego karze, chłoszcze zaś każdego, którego za syna przyjmuje. 7 Trwajcież w karności! Bóg obchodzi się z wami jak z dziećmi. Jakiż to bowiem syn, którego by ojciec nie karcił? 8 Jeśli jesteście bez karania, którego uczestnikami stali się wszyscy, nie jesteście synami, ale dziećmi nieprawymi.”

 

 

Apostoł Jakub pociesza Jk 1:2-4 „2 Za pełną radość poczytujcie to sobie, bracia moi, ilekroć spadają na was różne doświadczenia. 3 Wiedzcie, że to, co wystawia waszą wiarę na próbę, rodzi wytrwałość. 4 Wytrwałość zaś winna być dziełem doskonałym, abyście byli doskonali, nienaganni, w niczym nie wykazując braków.”

 

 

Mamy wielu świadków, których Bóg próbował i doświadczał, a którzy wytrwali, Bogu dochowali wierności. Największym dla nas wzorem niech będzie Jeszua Mesjasz, to on będąc tutaj na ziemi, przeszedł zwycięsko wszystkie próby i doświadczenia i to do śmierci krzyżowej.

Dlatego porzućmy wątpliwości, zaufajmy Bogi i Jego Synowi i trwajmy przy Bogu, gdy to świeci słońce i gdy jest pochmurny dzień. Szalom.

 

 

Czytając IVMoj/Lb 15:22-31 „22 Jeżeli przez nieuwagę nie wykonacie wszystkich tych nakazów, które Pan wypowiedział do Mojżesza, „ dowiadujemy się o grzechu, przekroczeniu przez nieuwagę, nie chcący, przez roztargnienie, przez dopust Boży.

 

 

Bóg jest Bogiem sprawiedliwym, za grzechy każde, za grzech była śmierć, gdy jednak grzech powstał nieświadomie, gdy nie był uczyniony świadomie i z premedytacją, była możliwość darowania winy:

dotyczyło to kapłana IIIMoj/Kpł 4:1-2,

dotyczyło to społeczności IIIMoj/Kpł 4:13-14,

dotyczyło to naczelnika rodu IIIMoj/Kpł 4:22-23,

dotyczyło to pojedynczego człowieka IIIMoj/Kpł 4:27-28.

 

 

W takim wypadku należało złożyć nakazane Prawem ofiary i Bóg darował taki grzech IIIMoj/Kpł 5:17-19 „17 Jeżeli kto zgrzeszy, czyniąc coś przeciwnego przykazaniom Pana, nie będąc tego świadomy, i stanie się winny, i popełni przestępstwo, 18 to przyniesie kapłanowi baranka bez skazy, wziętego spośród drobnego bydła, według twojego oszacowania, jako ofiarę zadośćuczynienia. Wtedy kapłan dokona przebłagania za jego winę, którą tamten zaciągnął przez nieuwagę, nieświadomie, i będzie mu grzech odpuszczony. 19 To jest ofiara zadośćuczynienia, bo naprawdę zawinił wobec Pana».”

 

 

W dzisiejszych czasach, w moim przekonaniu, nic się nie zmieniło, napisał o tym ap. Jan gdy czytamy 1J 5:16-17 „16 Jeśli ktoś spostrzeże, że brat popełnia grzech, który nie sprowadza śmierci, niech się modli, a przywróci mu życie; mam na myśli tych, których grzech nie sprowadza śmierci. Istnieje taki grzech, który sprowadza śmierć. W takim wypadku nie polecam, aby się modlono. 17 Każde bezprawie jest grzechem, są jednak grzechy, które nie sprowadzają śmierci.”

 

 

Porównaj werset wyżej, czyżby apostoł Jakub uważnie przeczytał to co jest napisane w IIIMoj/Kpł 5:17-19? Jak widzimy znał to Prawo i o nim napisał.

 

 

Dlatego baczmy na nasze życie, postępowanie i gdy objawi nam Bóg, że coś złego czynimy w życiu, to zaprzestańmy to czynić i wołajmy do Boga o przebaczenie, abyśmy nie zaciągali winy przed Bogiem. Szalom.

 

 

Ostatnim tematem jaki chciałbym poruszyć w dzisiejszym komentarzu, jest sprawa powołania do służby w Kościele, w społeczności ludu Bożego.

Można to zobaczyć na przykładzie buntu Koracha IVMoj/Lb 16:1-3 „1 Korach, syn Jishara, syna Kehata, syna Lewiego, oraz Datan i Abiram, synowie Eliaba, i On, syn Peleta, syna Rubena, 2 powstali przeciw Mojżeszowi, a wraz z nimi dwustu pięćdziesięciu mężów spośród Izraelitów, książąt społeczności, przedstawicieli ludu, ludzi szanowanych. 3 Połączyli się razem przeciw Mojżeszowi i Aaronowi i rzekli do nich: «Dość tego, gdyż cała społeczność, wszyscy są świętymi i pośród nich jest Pan; dlaczego więc wynosicie się ponad zgromadzenie Pana?»”

 

 

Jak czytamy w Torze, Bóg wybrał Lewitów do służby w Namiocie Spotkania, każdej z rodzin pokolenia Lewiego przydzielił różne zadania, Korach chciał więcej, IVMoj/Lb 16:5-11 „8 I rzekł Mojżesz do Koracha: «Słuchajcie, synowie Lewiego: 9 Czyż nie dosyć wam, że Bóg Izraela wyróżnił was spośród społeczności Izraela, byście się mogli zbliżać do Niego pełniąc służbę w przybytku Pana i stojąc przed społecznością, by za nich pełnić swój urząd? 10 Dozwolił ci razem ze wszystkimi twoimi braćmi, lewitami, zbliżać się do siebie, a wy jeszcze się domagacie godności kapłańskiej!”

 

 

Niech to będzie i dla nas przestrogą abyśmy nie pożądali zbyt wiele, lepiej aby to nas Bóg powołał, niż aby to było z nas. Mamy tego przykład w Brit Hadasza.

 

 

Jeszua powołał apostołów Mk 3:13-19 „13 Potem wyszedł na górę i przywołał do siebie tych, których sam chciał, a oni przyszli do Niego. 14 I ustanowił Dwunastu, aby Mu towarzyszyli, by mógł wysyłać ich na głoszenie nauki, 15 i by mieli władzę wypędzać złe duchy. „

 

 

Nauczał o tym ap. Paweł gdy czytamy 1Kor 12:27-28 „27 Wy przeto jesteście Ciałem Chrystusa i poszczególnymi członkami. 28 I tak ustanowił Bóg w Kościele najprzód apostołów, po wtóre proroków, po trzecie nauczycieli, a następnie tych, co mają dar czynienia cudów, wspierania pomocą, rządzenia oraz przemawiania rozmaitymi językami. „ czy gdy napisał do Efezjan Ef 4:11-13 „11 I On ustanowił jednych apostołami, innych prorokami, innych ewangelistami, innych pasterzami i nauczycielami 12 dla przysposobienia świętych do wykonywania posługi, celem budowania Ciała Chrystusowego, 13 aż dojdziemy wszyscy razem do jedności wiary i pełnego poznania Syna Bożego, do człowieka doskonałego, do miary wielkości według Pełni Chrystusa. „

 

 

Zasady w służby w Kościele Bożym, są rozpisane jasno w 1Tm 3:1-13 gdzie czytamy „2 Biskup więc powinien być nienaganny, mąż jednej żony, trzeźwy, rozsądny, przyzwoity, gościnny, sposobny do nauczania, 3 nie przebierający miary w piciu wina, nieskłonny do bicia, ale opanowany, niekłótliwy, niechciwy na grosz, 4 dobrze rządzący własnym domem, trzymający dzieci w uległości, z całą godnością. 5 Jeśli ktoś bowiem nie umie stanąć na czele własnego domu, jakżeż będzie się troszczył o Kościół Boży? 6 Nie [może być] świeżo ochrzczony, ażeby wbiwszy się w pychę nie wpadł w diabelskie potępienie. 7 Powinien też mieć dobre świadectwo ze strony tych, którzy są z zewnątrz, żeby się nie naraził na wzgardę i sidła diabelskie.”

 

 

Tak samo diakoni i diakonisę „8 Diakonami tak samo winni być ludzie godni, w mowie nieobłudni, nie nadużywający wina, niechciwi brudnego zysku, 9 utrzymujący tajemnicę wiary w czystym sumieniu. 10 I oni niech będą najpierw poddawani próbie, i dopiero wtedy niech spełniają posługę, jeśli są bez zarzutu. 11 Kobiety również - czyste, nieskłonne do oczerniania, trzeźwe, wierne we wszystkim. 12 Diakoni niech będą mężami jednej żony, rządzący dobrze dziećmi i własnymi domami. 13 Ci bowiem, skoro dobrze spełnili czynności diakońskie, zdobywają sobie zaszczytny stopień i ufną śmiałość w wierze, która jest w Chrystusie Jezusie.”

 

 

Po co zatem występować ponad to co jest zapisane. Czy aż tak bardzo zależy wam mieć więcej, niż Bóg to dał w swoich zaleceniach? Czy nie pamiętacie jak skończył Korach? Czy nie widzicie jak skończyło wielu biskupów, co nie maja swoich żon. Czy każdy musi być biskupem, czy nie może być diakonem czy diakonisą, czy od razu musi być pastorką, czy zatem może mieć jedną żonę? Po co robić wzburzenia i rozłamy? Szalom

 

 

O tym co sięga naszych czasów, wspominał już ap. Paweł gdy mówił Dz 20:26-32 „28 Uważajcie na samych siebie i na całe stado, nad którym Duch Święty ustanowił was biskupami, abyście kierowali Kościołem Boga, który On nabył własną krwią. 29 Wiem, że po moim odejściu wejdą między was wilki drapieżne, nie oszczędzając stada. 30 Także spośród was samych powstaną ludzie, którzy głosić będą przewrotne nauki, aby pociągnąć za sobą uczniów. 31 Dlatego czuwajcie, pamiętając, że przez trzy lata we dnie i w nocy nie przestawałem ze łzami upominać każdego z was. 32 A teraz polecam was Bogu i słowu Jego łaski władnemu zbudować i dać dziedzictwo ze wszystkimi świętymi.”

 

 

Wiemy doskonale, że przez całe wieki byli i teraz też są fałszywi apostołowie, nie dajmy się im zwieść, poddawajmy takich próbie, aby się okazało, czy ich posługa jest zgodna ze Słowem Boga Najwyższego.

O tym, że można i należy to czynić, czyli poddawać takich próbie czytamy w Ap 2:1-2 „2 Znam twoje czyny: trud i twoją wytrwałość, i to że złych nie możesz znieść, i że próbie poddałeś tych, którzy zwą samych siebie apostołami, a nimi nie są, i żeś ich znalazł kłamcami.”

 

 

Zobaczcie, jak wielu zwiedli i uczą ich innej Ewangelii, ściągając na siebie i na społeczność przekleństwo, jak czytaliśmy o tym dzisiaj. Niech dobry Bóg was błogosławi. Nie wystawiajmy Jego na próbę, czy to szemrając czy to grzesząc i mówiąc, że to Boże przez nieuwagę. Nie gońmy za zaszczytami, Jeszua był sługa innych, zostawmy to Bogu, to On powołuje do służby zarówno z pośród mężczyzn jak i kobiet, tych których chce powołać. My natomiast wspierajmy ich służbę modlitwą, w pokorze pielgrzymując do górnego Jeruzalem. Szalom.

 

Dzisiaj mamy pierwszy dzień Święta Sukkot – Szałasów, jest to zgodnie z nakazem Bożym, szabat świąteczny i powinno się odbyć w tym dniu zgromadzenia na cześć Pana.

 

Czytamy o tym w IVMoj/Lb 29:12 „12 Piętnastego dnia siódmego miesiąca będziecie mieli zwołanie święte; nie wolno wtedy wykonywać żadnej pracy, lecz przez siedem dni macie obchodzić święto Pańskie. „ oraz w IIIMoj/Kpł 23:33-36 „34 «Powiedz Izraelitom: Piętnastego dnia tego siódmego miesiąca jest Święto Namiotów przez siedem dni dla Pana. 35 Pierwszego dnia jest zwołanie święte: nie będziecie wykonywać żadnej pracy. 36 Przez siedem dni będziecie składać ofiary spalane dla Pana. Ósmego dnia będzie dla was zwołanie święte i złożycie ofiarę spalaną dla Pana. To jest uroczyste zgromadzenie. Nie będziecie wykonywać [w tym dniu] żadnej pracy.”

Jak widzimy, Bóg dał w sprawie tego święta jasny nakaz, święto trwało osiem dni, pierwszego i ósmego dnia jest szabat świąteczny oraz zgromadzenie. I tak staramy się to święto obchodzić.

Dzisiaj może ktoś powiedzieć, to dla Żydów, nas już nie obowiązuje, może tak powiedzieć.
Ciekawe jest jednak to co zapisane u Zachariasza, Za 14:16-17 „16 Wszyscy ci, którzy ocaleją spośród wszystkich ludów, biorących udział w wyprawie na Jerozolimę, rokrocznie pielgrzymować będą, by oddać pokłon Królowi - Panu Zastępów - i obchodzić Święto Namiotów. 17 A te z ludów ziemi, które nie pospieszą do Jerozolimy oddać pokłon Królowi - Panu Zastępów - będą pozbawione deszczu. „

W tysiącletnim królestwie, będzie obchodzone Święto Namiotów. Prawda, że ciekawe?

Jak wiemy namiot towarzyszył Izraelowi przez całą ich wędrówkę do Ziemi Obiecanej, w namiocie mieszkał Bóg, IIMoj/Wj 33:7-11 „7 Mojżesz zaś wziął namiot i rozbił go za obozem, i nazwał go Namiotem Spotkania. A ktokolwiek chciał się zwrócić do Pana, szedł do Namiotu Spotkania, który był poza obozem. 8 Ile zaś razy Mojżesz szedł do namiotu, cały lud stawał przy wejściu do swych namiotów i patrzał na Mojżesza, aż wszedł do namiotu. 9 Ile zaś razy Mojżesz wszedł do namiotu, zstępował słup obłoku i stawał u wejścia do namiotu, i wtedy rozmawiał z Mojżeszem. 10 Cały lud widział, że słup obłoku stawał u wejścia do namiotu. Cały lud stawał i każdy oddawał pokłon u wejścia do swego namiotu.”

Co siedem lat właśnie w Święto Namiotów darowano długi i czytano przez osiem dni z księgi Prawa, aby lud nie zapomniał o dobroci Bożej i o Jego Prawie, gdy człowiek je zachowuje, to żyje dzięki temu. VMoj/Pwt 31:9-12 „9 I napisał Mojżesz to Prawo, dał je kapłanom, synom Lewiego, noszącym Arkę Przymierza Pańskiego i wszystkim starszym Izraela. 10 I rozkazał im Mojżesz: «Po upływie siedmiu lat w roku darowania długów, w czasie Święta Namiotów, 11 gdy cały Izrael się zgromadzi, by oglądać oblicze Pana, Boga twego, na miejscu, które On sobie obierze, będziesz czytał to Prawo do uszu całego Izraela. „

Na przykładzie Koracha, nie mamy dotykać się namiotów bezbożnych IVMoj/Lb 16:26-27 „26 Wówczas rozkazał społeczności: «Oddalcie się od namiotów tych bezbożnych mężów! Nie dotykajcie niczego, co do nich należy, byście nie zginęli przez ich grzechy!»”

Gdy Izrael posiadł ziemię obiecaną i otrzymał od Boga pokój w swoich namiotach Jozue błogosławi pokolenia Rubena, Gada i połowie Manasesa, Joz 22:4-5 „4 Obecnie, Pan, Bóg wasz, udzielił pokoju braciom waszym, jak im przyrzekł. Wróćcie więc spokojnie do namiotów swoich, do ziemi, którą Mojżesz, sługa Pana, wyznaczył wam w dziedzictwie za Jordanem. 5 Troszczcie się tylko pilnie o to, żebyście spełniali przykazanie i prawo, które nakazał wam Mojżesz, sługa Pana: miłować Pana, Boga waszego, postępować zawsze Jego drogami, zachowywać Jego przykazania, przylgnąć do Niego i służyć Mu całym waszym sercem i całą duszą».”

Król Salomon właśnie w Święto Namiotów wprowadziła Arkę Przymierza do domy Pańskiego 1Krl 8:1-4 „2 Zebrali się więc u króla Salomona wszyscy Izraelici w miesiącu Etanim, na Święto [Namiotów] przypadające w siódmym miesiącu. 3 Kiedy przyszła cała starszyzna Izraela, kapłani wzięli Arkę 4 i przenieśli Arkę Pańską, Namiot Spotkania i wszystkie święte sprzęty, jakie były w Namiocie. Przenieśli je kapłani oraz lewici.”
A że było to w Święto Namiotów czytamy 2Krn 7:8-10 „8 Wtedy Salomon, a z nim wielkie zgromadzenie całego Izraela, od Wejścia do Chamat aż do Potoku Egipskiego, obchodzili uroczyste święto przez siedem dni. 9 W ósmym dniu odbyło się uroczyste zebranie, bo siedem dni trwało poświęcenie ołtarza i siedem dni uroczystość.”
Jak wiemy, w siódmym miesiącu osiem dni trwało tylko Święto Sukkot, czyli Namiotów.

Tak samo gdy Izrael powrócił z niewoli babilońskiej, za czasów Ezdrasza i Nehemiasza, obchodzono Święto namiotów, radowano się przed Bogiem i czytano codziennie księgę Prawa Ne 8:13-18 „14 I w Prawie, które Pan nadał przez Mojżesza, znaleźli przepis, by Izraelici podczas święta w siódmym miesiącu mieszkali w szałasach. 15 Gdy to usłyszeli, ogłosili we wszystkich miastach swoich i w Jerozolimie: «Idźcie w góry i przynieście gałęzie oliwne, gałęzie sosnowe, gałęzie mirtowe, gałęzie palmowe i gałęzie innych drzew liściastych, aby zgodnie z przepisem uczynić szałasy».
16 I wyszedł lud, przynieśli to i uczynili sobie szałasy: niejeden na dachu swoim, inni na podwórzach swoich, także i na dziedzińcach domu Bożego, na placu Bramy Wodnej i na placu Bramy Efraimskiej. 17 Tak więc cała społeczność, to jest ci, którzy wrócili z niewoli, uczyniła szałasy, i oni mieszkali w szałasach - choć nie uczynili tak Izraelici od dni Jozuego, syna Nuna, aż do owego dnia; i panowała bardzo wielka radość. 18 I czytano z księgi Prawa Bożego dzień w dzień, od dnia pierwszego aż do dnia ostatniego. Przez siedem dni obchodzono święto, a dnia ósmego zgodnie z przepisem odbyło się zgromadzenie uroczyste.”

Dlatego od tamtego czasu, w dzień Sukkot, codziennie czyta się z księgi Tory, wersety Prawa Bożego, aby nie zapomnieć, czego Bóg oczekuje od swojego ludu.

Tak samo i Jeszua chodził na Święto Namiotów J 7:2-10 „2 A zbliżało się żydowskie Święto Namiotów. … 10 Kiedy zaś bracia Jego udali się na święto, wówczas poszedł i On, jednakże nie jawnie, lecz skrycie.”

I nauczał w ten dzień J 7:14-15 „14 Tymczasem dopiero w połowie świąt przybył Jezus do Świątyni i nauczał. 15 Żydzi zdumiewali się mówiąc: «W jaki sposób zna On Pisma, skoro się nie uczył?»”

Święto Sukkot – Namiotów, jest świętem radosnym, powinno być czasem radowania się przed Bogiem, dziękowania Bogu za pomoc i ochronę, za błogosławieństwo, gdyż jak wiemy, było to Święto na zakończenie jesiennych zbiorów. Czas obfitowania, czyż nie jest to czas radości i wdzięczności Bogu? Jest.

Pięknie czytamy o tym w Psalmach, zobaczmy zatem Ps 19:2-5 „2 Niebiosa głoszą chwałę Boga, dzieło rąk Jego nieboskłon obwieszcza. 3 Dzień dniowi głosi opowieść, a noc nocy przekazuje wiadomość.
4 Nie jest to słowo, nie są to mowy, których by dźwięku nie usłyszano; 5 ich głos się rozchodzi na całą ziemię i aż po krańce świata ich mowy. Tam słońcu namiot wystawił,”

Słońcu Bóg postawił namiot, niebiosa ogłaszają chwałę Boga

Dalej: Ps 42:2-5 „2 Jak łania pragnie wody ze strumieni, tak dusza moja pragnie Ciebie, Boże!
3 Dusza moja pragnie Boga, Boga żywego: kiedyż więc przyjdę i ujrzę oblicze Boże? … 5 Gdy wspominam o tym, rozrzewnia się dusza moja we mnie, ponieważ wstępowałem do przedziwnego namiotu, do domu Bożego, wśród głosów radości i dziękczynienia w świątecznym orszaku.”

Tym, którzy wstępowali do domu Bożego, pozostało pragnienie, jak łania co pragnie wody tak oni pragną by znów tam się znaleźć. Tak i dzisiaj zgromadzenie w pierwszym i ostatnim dniu tego święta, niech będzie dla nas przedsmakiem, gdy wejdziemy do domu Bożego w górnym Jeruzalem.

Dalej: Ps 52:6-10 „7 Dlatego zniszczy cię Bóg na wieki, pochwyci cię i usunie z twego namiotu, wyrwie cię z ziemi żyjących. 8 Ujrzą sprawiedliwi i ulękną się, a będą śmiali się z niego: 9 «Oto człowiek, który nie uczynił Boga swoją warownią. ale zaufał mnóstwu swych bogactw, a w siłę wzrósł przez swoje zbrodnie».

Nasze domy, nasze posiadłości są dzisiaj naszymi namiotami, ale nie polegajmy na nich, na naszym bogactwie i sile, zaufajmy raczej Bogu, abyśmy żyli.

Dalej: Ps 84:11-13 „11 Zaiste jeden dzień w przybytkach Twoich lepszy jest niż innych tysiące; wolę stać w progu domu mojego Boga, niż mieszkać w namiotach grzeszników. 12 Bo Pan Bóg jest słońcem i tarczą: Pan hojnie darzy łaską i chwałą, nie odmawia dobrodziejstw postępującym nienagannie.
13 Panie Zastępów, szczęśliwy człowiek, który ufa Tobie!”

Tak i my mamy nadzieje, stać w progu domu Boga naszego w górnym Jeruzalem

Dalej: Ps 87:2-3 „2 Pan miłuje bramy Syjonu bardziej niż wszystkie namioty Jakuba. 3 Wspaniałe rzeczy głoszą o tobie, o miasto Boże!”

Bóg wybrał Jeruzalem, tam zamieszkał na stałe, tam powróci Jego chwała, tam narody będą przychodzić na Święto namiotów.

Dalej: Ps 91:9-12 „9 Albowiem Pan jest twoją ucieczką, jako obrońcę wziąłeś sobie Najwyższego.
10 Niedola nie przystąpi do ciebie, a cios nie spotka twojego namiotu,”

Ufajmy Bogu, na nim polegajmy, On ochroni nas i nasze domy, nasze namioty, nasze pielgrzymowanie.

Dalej: 104:1-3 „1 Błogosław, duszo moja, Pana! O Boże mój, Panie, jesteś bardzo wielki! Odziany we wspaniałość i majestat, 2 światłem okryty jak płaszczem. Rozpostarłeś niebo jak namiot,”

W oczach Bożych niego jest jak namiot, rozpostarty nad nami. Jak namiot chroni nas i otacza, Tak nasz Bóg z nieba daje nam to co potrzebne, deszcz wiosenny i deszcz jesienny, tak by nie brakło nam niczego.

Dalej: Ps 106:24-25 „24 I wzgardzili wspaniałą ziemią, nie uwierzyli Jego słowu. 25 Ale szemrali w swoich namiotach, nie słuchali głosu Pańskiego.”

Nie bierzmy z Izraela, w tym wypadku, przykładu. Nasza bowiem ojczyzna jest w niebie, nie gardźmy nią, tylko z wiara i ufnością tam zdążajmy.

Dalej: Ps 118:13-17 „13 Popchnięto mnie, popchnięto, bym upadł, lecz Pan mi dopomógł. 14 Pan, moja moc i pieśń, stał się moim Zbawcą. 15 Okrzyki radości i wybawienia w namiotach ludzi sprawiedliwych: Prawica Pańska moc okazuje,”

Dlatego radujmy się w naszych namiotach (domach), że Bóg jest naszym zbawcą, że w nim mamy wsparcie i ochronę. Nie smućmy się, radujmy i weselmy się w NIM!

Czyż, nie jest to piękne świadectwo? Jest, dlatego RADUJMY SIĘ W NIM, DZIĘKUJMY BOGU I JEGO MESJASZOWI, ZA ŁASKĘ JAKĄ NAS OBDARZA. Czy zatem ten dzień, dzień Święta namiotów, nie jest tym dniem? Jest. Szalom.

Dla mnie Święto Namiotów ma też i znaczenie duchowe, czytamy o tym z Brit Hadasza 2Kor 5:1-2 „1 Wiemy bowiem, że jeśli nawet zniszczeje nasz przybytek doczesnego zamieszkania, będziemy mieli mieszkanie od Boga, dom nie ręką uczyniony, lecz wiecznie trwały w niebie. 2 Tak przeto teraz wzdychamy, pragnąc przyodziać się w nasz niebieski przybytek,”

Jak widzimy ap. Paweł nie mówi tu tylko o namiocie jako miejscu zamieszkania, ale zwłaszcza o namiocie jako naszym ciele, które jak czytamy przyoblecze się w niezniszczalność 1Kor 15:42-53 „49 A jak nosiliśmy obraz ziemskiego [człowieka], tak też nosić będziemy obraz [człowieka] niebieskiego. 50 Zapewniam was, bracia, że ciało i krew nie mogą posiąść królestwa Bożego, i że to, co zniszczalne, nie może mieć dziedzictwa w tym, co niezniszczalne. 51 Oto ogłaszam wam tajemnicę: nie wszyscy pomrzemy, lecz wszyscy będziemy odmienieni. 52 W jednym momencie, w mgnieniu oka, na dźwięk ostatniej trąby - zabrzmi bowiem trąba - umarli powstaną nienaruszeni, a my będziemy odmienieni. 53 Trzeba, ażeby to, co zniszczalne, przyodziało się w niezniszczalność, a to, co śmiertelne, przyodziało się w nieśmiertelność.”

Tak samo ap. Piotr uważał 2P 1:13-16 „13 Uważam zaś za słuszne pobudzić waszą pamięć, dopóki jestem w tym namiocie, 14 bo wiem, że bliskie jest zwinięcie mojego namiotu, jak to nawet Pan nasz Jezus Chrystus dał mi poznać.”

Bo wiedział o tym co napisał ap. Jan Ap 7:15-17 „15 Dlatego są przed tronem Boga i w Jego świątyni cześć Mu oddają we dnie i w nocy. A Zasiadający na tronie rozciągnie namiot nad nimi. 16 Nie będą już łaknąć ani nie będą już pragnąć, i nie porazi ich słońce ani żaden upał, 17 bo paść ich będzie Baranek, który jest pośrodku tronu, i poprowadzi ich do źródeł wód życia: i każdą łzę otrze Bóg z ich oczu».”
Widzimy jaką nadzieje mieli apostołowie i taka nadzieja niech będzie i w nas. Bo to jest dla nas obietnica, jaka mamy w Chrystusie. Amen.

Czytajmy o tym w Brit Hadasza Rz 8:10-11 „11 A jeżeli mieszka w was Duch Tego, który Jezusa wskrzesił z martwych, to Ten, co wskrzesił Chrystusa z martwych, przywróci do życia wasze śmiertelne ciała mocą mieszkającego w was swego Ducha. „

Dlatego zabiegajmy o Ducha, abyśmy mogli być wskrzeszeni w dniu powtórnego przyjścia pana, a nie musieli czekać na zmartwychwstanie wszystkich.

Dalej: 1Kor 15:22-23 „22 I jak w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy będą ożywieni, 23 lecz każdy według własnej kolejności. Chrystus jako pierwszy, potem ci, co należą do Chrystusa, w czasie Jego przyjścia.”

Błogosławiony i święty, ten, który ma udział w pierwszym zmartwychwstaniu, śmierć druga nie ma nad nim władzy. Amen!

Dalej: 1Tes 4:13-18 „15 To bowiem głosimy wam jako słowo Pańskie, że my, żywi, pozostawieni na przyjście Pana, nie wyprzedzimy tych, którzy pomarli. 16 Sam bowiem Pan zstąpi z nieba na hasło i na głos archanioła, i na dźwięk trąby Bożej, a zmarli w Chrystusie powstaną pierwsi. 17 Potem my, żywi i pozostawieni, wraz z nimi będziemy porwani w powietrze, na obłoki naprzeciw Pana, i w ten sposób zawsze będziemy z Panem. 18 Przeto wzajemnie się pocieszajcie tymi słowami!”

To jest Słowo Pańskie! Bracia, siostry, to jest Słowo Pańskie! „ZMARLI W CHRYSTUSIE POWSTANĄ PIERWSI. POTEM MY, ŻYWI I POZOSTAWIENI, WRAZ Z NIMI BĘDZIEMY PORWANI W POWIETRZE, NA OBŁOKI NAPRZECIW PANA, I W TEN SPOSÓB ZAWSZE BĘDZIEMY Z PANEM.”

To jest obietnica i dla nas, których dzisiaj sięga kres czasów. Dlatego radujmy się w Nim i Jemu ufajmy. Błogosławionego czasu, życzę wszystkim, którzy zważają na Prawo Boże i zachowują Święta Pana.

Życzę błogosławionego szabatu świątecznego, owocnego badania Słowa Bożego i szukania w nim nowych treści, ten komentarz, jest tylko zachętą do dalszej samodzielnej pracy, nie sposób w kilku słowach o wszystkim wspomnieć.
Szalom.

Wersety wykorzystane w komentarzu pochodzą z Biblii Tysiąclecia.